เมื่อตื่นขึ้นมา เสิ่นหมิงก็พบว่าความสามารถด้านการตรวจพิสูจน์ลายนิ้วมือของตัวเองพัฒนาขึ้นอีกแล้ว
นอกจากนี้ ระดับพยาธิวิทยานิติเวชของเขาก็เพิ่มขึ้นหนึ่งขั้น ดูท่าคืนที่กลับบ้านไปพักผ่อนนั้น เพื่อนร่วมงานในสถานีคงยังขะมักเขม้นทำงานกันอยู่ เพราะจัดการคดีไปได้สองคดีจากทั้งหมดสามคดี
หลังอาบน้ำแต่งตัว เสิ่นหมิงก็ขับรถคันโปรดมุ่งหน้าไปยังสถานีตำรวจ พอไปถึงก็เห็นคนสิบกว่าคนยืนอยู่ข้างลานจอดรถ
พวกเขาสูบบุหรี่พลางพูดคุยหัวเราะกัน ดูท่าเวรกลางคืนกับเวรกลางวันกำลังผลัดเปลี่ยนเวรกันอยู่
“ปี๊บ ๆ~”
“ว่าไงพวกนาย ทำไมมายืนตากลมกันอยู่ข้างนอก อารมณ์ร้อนกันขนาดนั้นเลยหรือไง”
เสิ่นหมิงกดกระจกลงแล้วทักทายคนด้านนอก
“เก้าโมงต้องพาผู้ต้องหาไปชี้จุดเกิดเหตุ”
ทุกคนเห็นรถหรูที่เสิ่นหมิงขับมาจนชินแล้ว จึงไม่ได้สนใจอะไรมากนัก บางคนถึงกับเปิดประตูรถเข้าไปนั่ง
“ใครจะไปชี้จุดเกิดเหตุ หลี่ฮ่าวเหรอ”
“ใช่ หลี่ฮ่าว”
“โหวเทาเป็นยังไงบ้าง เมื่อวานฉันไม่ได้ไปดู”
“เหล่าหลี่เป็นคนสอบปากคำ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เมื่อวานฉันทำคดีหวังเฉิงหลงอยู่”
“หวังเฉิงหลงรับสารภาพหรือยัง”
“รับแล้ว บ่ายนี้จะพาไปชี้จุดเกิดเหตุ มีบางเรื่องที่เขาอธิบายไม่ชัด เวลาผ่านมานาน รายละเอียดที่เล่าก็คลาดเคลื่อนอยู่บ้าง”
“เหนื่อยหน่อยนะ พวกนายเข้าไปนั่งพักก่อน ฉันไม่ล็อกรถหรอก ขอเข้าไปลงเวลาแป๊บหนึ่ง”
“ไม่เป็นไร ล็อกไว้เถอะ รอหัวหน้าทีมเกามาแล้วพวกเราก็ออกเดินทาง”
“หัวหน้าทีมเกาไม่ได้พักเหรอ”
“ไม่รู้เหมือนกัน แต่เขาโทรมาบอกให้รอ ส่วนหัวหน้าฮั่นไม่ได้บอกอะไรฉัน”