“ได้ ๆ พอ ๆ หยุดก่อน!”
“ไม่ใช่ ท่านลิ่ว! เด็กรุ่นหลังรินเหล้าให้แล้ว จะปัดทำไม”
“มา ๆ มา ดื่มเลย!”
หม่าเซี่ยงจวินดันแก้วใช้แล้วทิ้งที่เสิ่นหมิงรินจนเต็มเปี่ยมมาตรงหน้า ไปวางไว้ตรงหน้าท่านปาที่กำลังพูด
“ก็เสิ่นหมิงชอบคุณนี่ ดูสิ เหล้าของใครเต็มเท่าของคุณบ้าง เขาไม่เห็นรินให้พวกเราเยอะขนาดนี้เลย”
“นั่นสิ”
“พูดถูก!”
“รินให้แล้วก็ดื่มสิ แค่เหล้าสามเหลี่ยงเอง สำหรับคุณก็เรื่องหมู ๆ”
ทุกคนพากันเห็นด้วย ชัดเจนว่าไม่มีใครคิดจะช่วยหม่าเซี่ยงจวินพูด
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็ถึงวันตรุษจีน ช่วงนี้เสิ่นหมิงทำตามคำพูดของเหลียงปินอย่างว่าง่าย สถานีตำรวจก็ได้สงบสุขไปพักหนึ่งอย่างหาได้ยาก
วันรุ่งขึ้น โหวเทาก็สารภาพแล้ว ต่อให้ไม่ยอมให้การเมื่อต้องเผชิญกับหลักฐาน ก็มีแต่จะถูกตราหน้าว่าไม่ให้ความร่วมมือ
พี่น้องของคุณพ่อเสิ่นนัดรวมตัวกันหลายครั้งทุกปี แต่ช่วงที่คนมาพร้อมหน้ากันมากที่สุดย่อมเป็นวันตรุษจีน
ช่วงนี้ทุกคนที่ยุ่งอยู่ข้างนอกต่างหยุดพัก จึงหาโอกาสรวมตัวกันได้ยาก
“มา ๆ ไม่ต้องพูดมากแล้ว ดื่มกันอย่างเดียวพอ” ลุงใหญ่ยกแก้วขึ้นเป็นสัญญาณ ก่อนยกขึ้นจ่อปากแล้วกระดกไปอึกใหญ่
“มากินกับแกล้มกัน”
“พี่ชาย มีคนนอกอยู่ที่นี่หรือไง ยังต้องให้พี่คอยต้อนรับอีก”
“ลูกชายคนโต เปิดแอร์ให้เย็นลงหน่อย เดี๋ยวดื่มเหล้าแล้วคงร้อนแทบแย่”
“อ้อ” เสิ่นหมิงกินเนื้อวัวพะโล้ไปพลาง หันไปปรับแอร์ให้เหลือ 20 องศา
บนโต๊ะมีคน 13 คน เป็นผู้ใหญ่ 8 คน เด็ก 3 คน
คนที่อายุมากที่สุดในรุ่นพวกเขา ที่จริงคือลูกชายของลุงใหญ่ ตอนนี้อายุ 30 ปี มีลูกชายอายุ 4 ขวบแล้ว ส่วนคนที่อายุน้อยที่สุดคือลูกชายของท่านลิ่ว ลูกสาวคนเล็กสุดก็เป็นลูกสาวของท่านลิ่วเช่นกัน