หลังวางสาย เสิ่นหมิงถือโทรศัพท์นิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจใส่อากาศ
เป็นอย่างที่คิด พ่อแม่ต่างหากที่รักกันจริง ส่วนตัวเขาก็เป็นแค่เรื่องไม่คาดฝัน
เหม่ยฉิวคล้ายสัมผัสได้ถึงบรรยากาศอึมครึม จึงเอาหัวมาถูท้องเสิ่นหมิง ส่วนเหม่ยทั่นก็ลุกขึ้นมาเท้าอยู่ข้างโซฟา มองเสิ่นหมิงพร้อมส่งเสียงครางเบา ๆ ในลำคอ
เสิ่นหมิงถูกท่าทางของหมาทั้งสองตัวทำให้หัวเราะออกมา เขายื่นมือไปลูบหัวเหม่ยทั่น “พวกแกสองตัวนี่แหละดีที่สุด ไม่ลืมฉัน”
เสิ่นหมิงพักอยู่บ้านสองวัน วันแรกแทบจะหมดไปกับการนอน เขาหลับตั้งแต่สิบโมงเช้าจนถึงบ่ายสามโมง พอตื่นขึ้นมาก็ให้อาหารหมา สั่งอาหารเดลิเวอรีมากินง่าย ๆ พอกินเสร็จก็อยู่เป็นเพื่อนหมาทั้งสองตัวในลานบ้านสักพัก ก่อนกลับเข้าห้องไปนอนต่อ
เช้าวันที่สองเขาตื่นเช้ากว่าเดิม ลุกจากเตียงตอนตีสี่กว่า ๆ จากนั้นก็เปลี่ยนเบาะในที่นอนหมาของเหม่ยฉิวกับเหม่ยทั่น แล้วกวาดลานบ้าน ก่อนจะนั่งลงในห้องนั่งเล่นและโทรหาหัวหน้ารอง
โทรศัพท์ดังสองครั้งก็มีคนรับ เสียงของหานซงซงฟังดูกระฉับกระเฉงไม่น้อย “ฮัลโหล ใครครับ”
“ผมเสิ่นหมิงครับ ผมกลับมาแล้ว หัวหน้าฮั่น” เสิ่นหมิงเอนพิงโซฟา มือยังลูบหูเหม่ยฉิวอยู่ “ผมเพิ่งถึงบ้านเมื่อวาน เลยโทรมารายงานตัวครับ”
“กลับมาแล้วก็ดี” หานซงซงหัวเราะเบา ๆ “คดีคราวนี้จัดการเป็นยังไงบ้าง”
“ก็ใช้ได้ครับ ไม่ทำให้คุณเสียหน้า พอถูไถไปได้”
“คราวนี้คุณออกไปทำงานนานพอสมควร แถมยังไม่ได้พักดี ๆ ผมตัดสินใจให้คุณลาหยุดสักสองสามวัน พักผ่อนที่บ้านให้เต็มที่ ส่วนรายงานค่อยกลับมาทำตอนเริ่มงานก็ได้”