เสิ่นหมิงนั่งหมุนเก้าอี้ในห้องนิติเวชอยู่สามรอบ พอหยุดก็เริ่มใช้นิ้วแคะลายไม้ตรงขอบโต๊ะ เบื่อจนไม่รู้จะทำอะไรแล้วจริง ๆ
มีดผ่าศพบนโต๊ะถูกเช็ดจนวาววับ กล่องชุดตรวจวางเรียงเป็นระเบียบ ทว่าตลอดสิบกว่าวันที่ผ่านมา นอกจากช่วยสถานีตำรวจตรวจบาดแผลเล็กน้อยที่ไม่เป็นอันตรายอยู่สองครั้ง ก็ยังไม่เคยทำการตรวจประเมินอาการบาดเจ็บอย่างจริงจังสักครั้ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงงานอื่น
เขาลุกขึ้นเดินไปที่ทางเดิน แล้วบังเอิญเห็นเหลียงปินถือแก้วน้ำเดินออกมาจากสำนักงาน จึงรีบเข้าไปหา
“แอบหนีไปห้องนิติเวชอีกแล้วหรือ? ยืนแช่อยู่ตรงนั้นแล้วคดีจะโผล่มาหรือไง?” เหลียงปินจิบน้ำ พลางเหลือบมองเสิ่นหมิง น้ำเสียงสบาย ๆ
“อาจารย์ ผมเบื่อจะแย่อยู่แล้วครับ” เสิ่นหมิงไหล่ตก พิงกำแพงแล้วหยิบบุหรี่ออกมายื่นให้เหลียงปินหนึ่งมวน “นี่ก็สิบกว่าวันแล้ว ห้องนิติเวชแทบจะกลายเป็นห้องประดับ ชุดอุปกรณ์นั่นฝุ่นจับหมดแล้วครับ”
“สถานีตำรวจระดับอำเภอก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้นไม่ใช่หรือ?” เหลียงปินเดินไปยืนข้างเสิ่นหมิง รับบุหรี่มาแล้วทำตามอีกฝ่าย พิงกำแพงสูบ “อำเภอชิงซานของเรามีพื้นที่แค่นิดเดียว ถึงคนจะเยอะไปหน่อย แต่จะมีคดีใหญ่คดีสำคัญมากมายได้อย่างไร แม้แต่คดีลักเล็กขโมยน้อยยังมีไม่มาก นายยังคิดจะวิ่งตามชุดปฏิบัติการเฉพาะกิจเหมือนตอนอยู่ข้างนอก ยุ่งจนเท้าแทบไม่ติดพื้นทุกวันหรือไง?”
“ผมไม่ได้อยากยุ่งครับ แค่ปล่อยตัวว่างแบบนี้นาน ๆ ฝีมือก็ขึ้นสนิม” เสิ่นหมิงจุปาก “ยังไงผมก็ทำงานนิติเวชแท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับต้องนั่งดื่มชาดูหนังสือพิมพ์ในห้องทุกวัน ราวกับข้าราชการเกษียณ”
“แบบนั้นไม่ดีหรือ?” เหลียงปินตบแขนเขาเบา ๆ “บ้านเมืองสงบสุขต่างหากถึงจะดีจริง นายคิดว่ามีคดีเยอะเป็นเรื่องดีหรือ? ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาสักอย่าง ชาวบ้านก็อยู่ไม่เป็นสุข พวกเราทำงานตำรวจ ก็หวังให้พื้นที่รับผิดชอบสงบเรียบร้อยไม่ใช่หรือ?”