“ศูนย์บัญชาการ ศูนย์บัญชาการ นี่คือกองร้อยรักษาการณ์กองพันหนึ่ง กรมทหารเถี่ยอี เรียกขาน”
“นี่คือศูนย์บัญชาการชั่วคราว ผมหวังเทียนเลี่ยง พูดมาได้เลย...”
“พลทหารเฉินเฟิงจากกองพันหนึ่ง กรมทหารเถี่ยอี ถูกยิง กำลังคุ้มกันลงจากเขา เตรียมรับตัวผู้บาดเจ็บ”
“อาการหนักไหม? บาดเจ็บตรงไหน?” หวังเทียนเลี่ยงถามอย่างร้อนใจ
“ถูกยิงที่ขา ประเมินระยะห่างราว 30 เมตร กระสุนมาจากปืนแก๊ป เสียเลือดไปไม่น้อย แต่คาดว่าไม่น่ามีปัญหา หัวหน้าหมู่เฉินจับพ่อค้ายาไว้ได้สองคน”
“ดี ดี ดี ต้องรับรองความปลอดภัยของพลทหารเราให้ได้ ไม่จำเป็นต้องจับเป็นพ่อค้ายา ถ้ามีปัญหาก็ยิงทิ้งได้ทันที!”
“รับทราบ!”
หวังเทียนเลี่ยงตัดการสื่อสาร ก่อนกลับไปนั่งรอข่าวใหม่ในห้องบัญชาการอีกครั้ง
โชคดีที่ส่งสุนัขทหารและสุนัขตำรวจออกไปมากพอ พ่อค้ายาหลายคนจึงถูกค้นพบ พวกมันซ่อนตัวได้มิดชิดมาก ต้องยกความดีความชอบครั้งใหญ่ให้หน่วยวั่งวั่งจริง ๆ
การค้นภูเขาดำเนินต่อเนื่องตลอดทั้งวัน พอฟ้าใกล้มืด กล้องมองกลางคืนกับอุปกรณ์ตรวจจับความร้อนก็ถูกเปิดใช้งาน การจับคนตอนกลางคืนกลับรวดเร็วยิ่งกว่าตอนกลางวันเสียอีก
พี่เซียวที่ซ่อนอยู่ในถ้ำเพิ่งคลำทางเตรียมหนีไปตามทางแคบริมหน้าผา ก็ถูกพลทหารจากกองร้อยรักษาการณ์ที่ซุ่มอยู่ตรงนั้นสกัดไว้ ทว่าฟ้ามืดเกินไป พวกเขายังไม่ได้สอบสวน นึกว่าจับได้แค่พวกปลาซิวปลาสร้อย ไม่รู้เลยว่าหัวหน้าใหญ่ถูกจับกุมไว้แล้ว
……
เสิ่นหมิงลากกระเป๋าเดินทางเข้าบ้าน กลับพบว่าประตูรั้วซึ่งปกติเปิดค้างไว้ถูกล็อกเสียอย่างนั้น