“เธอชื่อมะเขือม่วง ส่วนเธอชื่อผักกาดขาว! ตกลงตามนี้อย่างมีความสุข!”
“เหมียว~”
“เหมียว~”
เสิ่นหมิงอุ้มกล่องกระดาษไว้ แล้วใช้นิ้วแตะหน้าผากลูกแมวทั้งสองตัว ตัวหนึ่งมีขนสีดำเป็นส่วนใหญ่ จึงตั้งชื่อให้ว่ามะเขือม่วง ส่วนอีกตัวมีขนสีขาวมากกว่า เลยตั้งชื่อว่าผักกาดขาว
ตั้งชื่อกันตามใจแบบนี้แหละ เพราะเสิ่นหมิงหอบผักกลับมาด้วยสองถุง ผักกาดขาวกับมะเขือม่วงเป็นสองอย่างที่ติดตาเขาที่สุด
“ไปเอาแมวมาจากไหน!” คุณแม่เสิ่นกำลังถูพื้น พอเห็นเสิ่นหมิงก็ชะงักไปทันที
“ผมไปหาอาม่ามา อาม่าให้แมวผม!”
“เอากลับไปเลย! หมากับพ่อของลูกทำบ้านเละเทะขนาดไหนแล้ว ยังจะเลี้ยงแมวอีก! แม่แทบจะกลายเป็นคนรับใช้บ้านเสิ่นของพวกเธออยู่แล้ว ดูพื้นสกปรกนี่สิ!”
“ไม่น่ารักเหรอครับ?” เสิ่นหมิงวางแมวสองตัวลงตรงหน้าคุณแม่เสิ่น มือหนึ่งประคองตัวละตัว พร้อมเผยรอยยิ้ม
“เหมียว~”
ผักกาดขาวส่งเสียงร้องแหลมเล็ก เสียงออดอ้อนเหมือนลูกแมว
“เสิ่นรื่อเยว่ แม่บอกไว้ก่อนนะ เลี้ยงแมวมันเหม็นแค่ไหน ลูกไม่รู้หรือไง! ต่อไปลูกต้องเป็นคนทำความสะอาดเอง!”
“อาม่าบอกว่าถ้าแม่ไม่ให้เลี้ยง เขาจะมาคุยกับแม่เอง ในเมื่อเขาเป็นคนให้ ผมก็ให้แม่โทรไปคุยกับเขาเองแล้วกัน”
“ลูกก็หาเรื่องให้แม่ไม่หยุด! คืนนี้ทำข้าวกินเองนะ แม่ไม่มีเวลาทำกับข้าว เลี้ยงหมายังเลี้ยงไม่ดี ประตูห้องนอนก็ไม่ปิดตอนเข้านอน! ดูสิว่าหมาทำห้องลูกเละเทะแค่ไหน!”
นี่มันด่ากระทบชิ่งชัด ๆ! เสิ่นหมิงรู้สึกว่าแม่แทบจะพูดออกมาตรง ๆ แล้วว่าห้องนี้ถูกเสิ่นเฉียงทำเละ