“ผลตรวจเปรียบเทียบออกมาแล้ว มีคนแจ้งหายจริง” หมอนิติเวชในห้องทำงานนิติเวชของสำนักงานตำรวจมณฑลกล่าวพลางยื่นเอกสารให้เฉินหมินกับตี๋เหมิ่ง
“เล่ารายละเอียดมา!” ตี๋เหมิ่งเร่ง
“ผู้ตายชื่อเฉาซวี ตอนหายตัวไปอายุ 22 ปี ยังอยู่ในช่วงฝึกงาน ครอบครัวแจ้งความเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 2011 หลังติดต่อเธอไม่ได้ เธอสูง 166 เซนติเมตร หนัก 50.5 กิโลกรัม ไม่ทราบว่าใส่เสื้อผ้าอะไรตอนหายตัวไป นิสัยค่อนข้างเก็บตัว จะพูดว่าเป็นคนขี้อายก็ได้ จุดสำคัญที่สุดคือเด็กคนนี้เรียนแพทย์!”
“เป็นคนที่ไหน?” ตี๋เหมิ่งถามอย่างไม่พอใจ ข้อมูลสำคัญแบบนี้ควรพูดตั้งแต่แรก
“คนอำเภอเป่าซานครับ”
“เป่าซาน?” ตี๋เหมิ่งขมวดคิ้ว ก่อนจะคลายออกอย่างรวดเร็ว “เป่าซานที่อยู่ติดกับอำเภอชิงซานน่ะเหรอ?”
“ใช่ครับ เป่าซานนั่นแหละ”
“ทางทะเบียนบ้านติดต่อพ่อแม่ผู้ตายหรือยัง?”
“ยังครับ ผมเล่าสถานการณ์ของผู้ตายให้พวกเขาฟังแล้ว คิดว่าเรื่องแบบนี้อย่าเพิ่งติดต่อไปจะดีกว่า”
“คุณคิดถูกแล้ว ถ่วงเวลาไปก่อน พยายามหาชิ้นส่วนศพอื่นให้เจอ ไม่อย่างนั้นมีแค่กระดูกต้นขาสองชิ้น จะอธิบายกับพ่อแม่ผู้ตายยังไง” ตี๋เหมิ่งลุกขึ้นยืน ถอนหายใจแล้วเดินออกจากห้องทำงาน จากนั้นหยิบบุหรี่ออกมายืนสูบอยู่ตรงทางเดิน
เฉินหมินมองตี๋เหมิ่งพลางขมวดคิ้ว เขาไม่ชอบให้ใครสูบบุหรี่หน้าห้องนิติเวช แต่ที่นี่เป็นพื้นที่ของอีกฝ่าย จึงไม่ได้พูดอะไร
“ถ้าไม่บอกญาติผู้ตาย แล้วจะตรวจสอบความสัมพันธ์ของผู้ตายกับคนรอบตัวได้ยังไง?” เฉินหมินถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย