“คุณตำรวจครับ ผมจะออกไปได้เมื่อไหร่? จะกักตัวผมไว้ทั้งวันไม่ได้หรอกนะ!”
“ก่อนเข้ามาไม่เห็นหรือไงว่านี่ที่ไหน? แล้วไม่เห็นเอกสารที่เราเอาให้ดูหรือไง? ก็บอกแล้วว่าแกกลับไปไม่ได้ กลับไปไม่ได้ ยังจะถามอีกทำไม?”
“พวกคุณจับคนโดยไม่ต้องมีหลักฐานไม่ใช่หรือไง? ผมก็มาให้ความร่วมมือกับการสอบปากคำแล้ว ทำไมยังจะจับผมอีก!”
“อยากออกไปก็ได้ เล่าเรื่องของตัวเองให้ชัดเจนเสียก่อน เดี๋ยวก็ได้ออกจากห้องสอบสวนเอง”
“ผมไม่ได้ทำอะไรผิดจริง ๆ ถ้าผมทำผิด ผมจะกล้ามาสถานีตำรวจหรือไง? ผมหนีไปตั้งนานแล้ว!”
“แกอยากหนีก็จริง แต่จะหนีพ้นหรือไง? นั่งรออยู่ดี ๆ เถอะ”
“รออะไร?”
“รอให้คนมาสอบปากคำแก!”
ภายในห้องสอบสวน ตำรวจชราผู้ผ่านคดีมามากนั่งไขว่ห้าง ถือหนังสือพิมพ์อยู่ในมือโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า ก็จัดการไล่จูเสี้ยวเทียนให้เงียบไปได้
“ก๊อก ๆ ๆ…”
“เข้ามา…”
ตี๋เหมิ่งผลักประตูเข้ามา พอเห็นจูเสี้ยวเทียนถูกใส่กุญแจมือก็พลันหัวเราะขึ้นมา รอยยิ้มนั้นทำให้จูเสี้ยวเทียนขนลุก
“พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มาไม่ผิดเลย แกกำลังรอคนมาสอบปากคำไม่ใช่หรือไง คนมาแล้ว~” ตำรวจชราวางหนังสือพิมพ์ แล้วเลื่อนเก้าอี้ไปด้านข้างอย่างรู้หน้าที่ เปิดที่ตรงกลางไว้ให้
“เหล่าฟาง อย่าเพิ่งขยับ ผมจะคุยกับเขาสักหน่อย” ตี๋เหมิ่งหนีบกระเป๋าเอกสาร เดินไปหยุดตรงหน้าจูเสี้ยวเทียน ก่อนมองเขาจากเบื้องบน “รอนานแล้วสินะ?”
“คุณเป็นใคร?”
“ตี๋เหมิ่ง คนที่สั่งให้จับแกเอง รู้ไหมว่าทำไม?”
“ทำไม?” แม้จูเสี้ยวเทียนจะพบเห็นเรื่องราวมามาก แต่ก็ยังถูกท่าทีของตี๋เหมิ่งข่มจนชะงัก