“ถ้าฆาตกรเป็นหนึ่งในสามคนนั้น ไม่ว่าจะเป็นไต้ชางหนิง จูเสี้ยวเทียน หรือโจวลี่โป พวกเขาย่อมเชี่ยวชาญการจัดการคราบเลือดมาก ดังนั้นคงยากที่จะหาร่องรอยพบ”
“แต่ในทางกลับกัน การจัดการคราบเลือดนั้นง่าย ส่วนการจัดการศพยากกว่า! ยิ่งเป็นการฆ่าคนครั้งแรก ความกดดันและความตื่นตระหนกก็ยิ่งเร่งให้พวกเขารีบจัดการศพเพื่อไม่ให้ถูกพบ เพราะทุกคนต่างมีงานการที่น่านับหน้าถือตา”
“จากเป่าซานถึงเมืองหลวงของมณฑล ไม่ว่าคนจะตายที่ไหน ทั้งระยะทางและการจัดการศพ อย่างมากก็ใช้เวลาแค่วันกับคืนเดียว ยิ่งเวลาบีบรัด ฆาตกรก็ยิ่งมีเวลาคิดน้อยลง จุดทิ้งศพจึงต้องเป็นสถานที่ที่เลือกขึ้นมาอย่างกะทันหัน และต้องคุ้นเคยกับสวนสาธารณะพอสมควร ไม่อย่างนั้นคงหลบกล้องวงจรปิดไม่ได้”
เสิ่นหมิงพูดไม่หยุดอยู่พักใหญ่ ตี๋เหมิ่งนั่งฟังเงียบ ๆ สิ่งที่เสิ่นหมิงพูดมีทั้งข้อสันนิษฐานที่วิเคราะห์ได้แล้ว และแนวคิดใหม่ ๆ อย่างการวาดภาพลักษณะของฆาตกรขึ้นมา
“สรุปว่ายังจะตรวจสอบทั้งสามคนต่อใช่ไหม?”
“ปริมาณการใช้น้ำ!”
“หา?” ตี๋เหมิ่งแสดงความสงสัยด้วยความประหลาดใจก่อน จากนั้นก็พลันนึกออกว่าเสิ่นหมิงหมายถึงอะไร “เชี่ย!”
“เชี่ย! เชี่ย! เชี่ย!”
“อาหมิง นายมันอัจฉริยะชัด ๆ!”
“อัจฉริยะ!!!” ตี๋เหมิ่งลุกพรวดขึ้นยืน ตะโกนใส่เสิ่นหมิงอย่างตื่นเต้น
“สมองนายคิดได้ยังไง! เรื่องง่าย ๆ แค่นี้ทำไมฉันถึงนึกไม่ออกนะ! ถึงเรื่องนี้จะใช้ยืนยันความผิดแบบเด็ดขาดไม่ได้ แต่ก็ใช้เป็นหลักฐานให้ตำรวจคัดกรองได้!”
“อย่าตื่นเต้นสิ นายทำฉันตกใจหมด!”
“ฉันจะไปตรวจเดี๋ยวนี้!”
“ใจเย็นก่อน ตอนนี้มีปัญหาอยู่อย่างหนึ่งคือข้อมูลปริมาณการใช้น้ำมักเก็บไว้ได้ประมาณ 5 ปี ส่วนในเมืองหลวงของมณฑล มิเตอร์น้ำเก็บข้อมูลได้ถึง 6 ปี โดยมีเงื่อนไขว่าข้อมูลจะต้องไม่สูญหาย แล้วนายรู้ไหมว่าต้องใช้น้ำเท่าไรถึงจะถือว่าผิดปกติ?”