“หลินเฉียงยอมรับสารภาพแน่นอน พวกคุณก็เห็นกันแล้ว” จ้าวเหล่ยเลื่อนถ้วยตรงหน้าไปข้างหน้าเล็กน้อย เป็นสัญญาณให้เจ้าหน้าที่ตำรวจเติมน้ำ
ตอนนี้เขาได้รับการปฏิบัติดีขึ้นมาก มีเสื้อผ้าใส่แล้ว แถมเพิ่งได้กินอาหารดี ๆ มื้อหนึ่ง น้ำร้อนก็มีให้ไม่ขาด
ตอนเขาพัก เจ้าหน้าที่สอบสวนก็ไม่เร่งรัด กลัวว่าจะทำให้เขาเกิดแรงต่อต้าน ปล่อยให้เขาค่อย ๆ ดื่มน้ำร้อนจนหมดถ้วย ก่อนจะเอ่ยปากพูดต่อ
“เขาถือเข็มฉีดยาแทงเข้าไปในรูหูของหลินเฉียง ตอนนั้นหลินเฉียงร้องด้วยความเจ็บปวด จากนั้นไม่นานก็เริ่มชักไปทั้งตัวและมีฟองน้ำลายออกจากปาก ใช้เวลาแค่สิบกว่านาทีก็สิ้นใจ”
“ตอนนั้นผมไม่ได้อยู่ด้วย จางเปียวให้ผมพาผู้หญิงคนนั้นลงไปชั้นล่าง แล้วสั่งให้ผมกับหลี่เจี้ยนรีบทำความสะอาดห้อง ห้ามทิ้งร่องรอยไว้แม้แต่นิดเดียว พวกเราค้นห้องของเขาอีกครั้ง เอาโทรศัพท์ไปสองเครื่อง แล้วเหลือเครื่องเก่าที่เขาไม่ค่อยใช้ไว้ให้เครื่องหนึ่ง”
“หลังจัดการเสร็จ พวกเราก็พาโจวหย่าจิ้งไปทางหลังเขา เดินไปได้ราวสองสามกิโลเมตรก็ถึงป่าผืนหนึ่งที่ค่อนข้างเปลี่ยว ปกติไม่มีใครไปที่นั่น”
“จางเปียวหยุดกะทันหัน ชักปืนออกมายิงเสี่ยวชีกับเสี่ยวปาที่อยู่ข้างหน้าไปหลายนัด พวกเราตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ผู้หญิงคนนั้นก็กลัวจนขวัญเสียเหมือนกัน”
“สี่นัด สองนัดยิงเข้าท้ายทอยเสี่ยวชี อีกนัดยิงเข้าด้านหลังทรวงอกของเขา เสี่ยวปาก็โดนคล้าย ๆ กัน พวกเขาสองคนไม่ทันได้ครางสักเสียงก็ล้มลงกับพื้น ตายคาที่”
“ตอนนั้นผมกลัวจนตัวสั่น กางเกงแทบจะเปียก นึกว่าพี่เปียวจะฆ่าปิดปาก หลี่เจี้ยนถึงกับหันหลังเตรียมวิ่งแล้ว”
“แต่เขาไม่ได้ฆ่าพวกเราสองคน แค่บอกว่าเรื่องนี้ห้ามแพร่งพรายให้ใครรู้ ถ้าใครกล้าเปิดเผยแม้แต่คำเดียว จุดจบก็จะเหมือนพวกนั้น! ผมกับหลี่เจี้ยนไม่กล้าคัดค้านอยู่แล้ว รีบพยักหน้ารับ ไม่กล้าพูดปฏิเสธสักคำ”