บทที่ 97 เลือกหนึ่งจากสอง และเลือกสองจากสอง
จ้าวเหล่ยนอนฟุบอยู่บนโต๊ะ ไม่กล้าเงยหน้า ไหล่สั่นสะท้านอย่างรุนแรง
“แม่ ผมผิดไปแล้ว... ผมผิดไปแล้วจริง ๆ... ผมไม่ควรตามเหล่าเซียวไปทำเรื่องพวกนั้น ไม่ควรฆ่าคน...”
“แกฆ่าคนงั้นหรือ?!” จางกุ้ยหลานชะงัก น้ำตาหยุดไหลฉับพลัน แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัว แม้แต่น้ำเสียงก็สั่นเครือ “เสี่ยวเหล่ย... แก... แกฆ่าคนจริง ๆ หรือ?”
จ้าวเหล่ยพยักหน้า สะอื้นจนพูดไม่ออก
ร่างของจางกุ้ยหลานโงนเงน เกือบล้มลง โชคดีที่ตำรวจหญิงข้าง ๆ รีบประคองไว้ทัน
หลังจากตั้งสติได้ แววตาที่เคยตกตะลึงก็แปรเปลี่ยนเป็นสิ้นหวัง แต่เพียงชั่วครู่ ความสิ้นหวังก็กลายเป็นความแน่วแน่
“เสี่ยวเหล่ย วันนี้แม่มาหาแก ก็แค่อยากบอกคำเดียว ถ้าแกให้ความร่วมมือกับทางการดี ๆ เล่าเรื่องที่แกรู้ให้หมด แกสารภาพตามจริง แม่ก็ยังยอมรับแกเป็นลูก ต่อให้แกถูกประหาร แม่ก็จะเก็บศพแก แล้วแบกกลับบ้าน!”
“แต่ถ้าแกไม่ยอมรับผิด ยังสร้างปัญหาให้ประเทศชาติ งั้นก็ถือว่าแกไม่มีแม่! กลับไปแม่จะหาขวดยาฆ่าแมลงดื่ม แล้วตามพ่อแกไป!”
“แม่! อย่าทำแบบนี้!” จ้าวเหล่ยเงยหน้าขึ้นฉับพลัน ดวงตาแดงก่ำมองจางกุ้ยหลาน น้ำตาพร่ามัวจนมองไม่ชัด “ผมสารภาพ! ผมจะเล่าทุกอย่าง! ผมขาดแม่ไม่ได้! ผมจะให้ความร่วมมือกับทางการ เล่าเรื่องทั้งหมดให้ชัดเจน!”
จางกุ้ยหลานมองเขา น้ำตาร่วงลงมาอีกครั้ง น้ำเสียงอ่อนลง “อย่างนี้สิถึงจะถูก”
“เสี่ยวเหล่ย เชื่อฟังแม่นะ เล่าเรื่องที่ควรพูดให้หมด ตั้งใจปรับปรุงตัว แม่ยังรอวันที่แกพ้นโทษ จะทำหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วของโปรดให้กิน แม่ยังรออุ้มหลาน แกจะทำลายชีวิตตัวเองแบบนี้ไม่ได้นะ”