“ฉันบอกนายไว้เลยนะ เย่ชง! การเสียสละของหลินเฉียง นายมีส่วนต้องรับผิดชอบแน่ รอถูกสอบสวนได้เลย!”
หวังเทียนเลี่ยงยืนอยู่ตรงหน้าต่างในสำนักงาน มองลานด้านล่างพลางด่ากราดใส่โทรศัพท์มือถือ
“ผู้อำนวยการหวัง ตำรวจก็เป็นอาชีพอันตรายอยู่แล้ว ยิ่งเป็นตำรวจสายลับแฝงตัวด้วย การเสียสละบางครั้งก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ จะมาโทษผมได้ยังไงครับ?”
“ไอ้เวรเอ๊ย พูดจาระวังปากหน่อย! ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อแก แกจะนับเป็นตัวอะไรได้! ฉันได้โทรศัพท์ของหลินเฉียงมาแล้ว อยู่ในมือฉันนี่แหละ ก่อนตายเขาส่งข้อความหาแกข้อความหนึ่ง จะให้ฉันอ่านให้ฟังไหม ไอ้เวร!”
“ผู้อำนวยการหวัง ผมเคารพคุณในฐานะรุ่นพี่ แต่ถ้ายังด่าผมแบบนี้ ผมคงไม่ยอมแล้วนะครับ” น้ำเสียงจากปลายสายพลันแข็งกร้าวขึ้น
“เอาสิ โทรไปหาพ่อแกเลย ดูซิว่าเขาจะทำให้ฉันหลุดจากตำแหน่งได้ไหม! โดนฉันด่าสองคำก็ทนไม่ได้แล้วหรือไง?! ถ้าแกอยู่ตรงหน้าฉัน ฉันยิงแกทิ้งแน่! ทำไมถึงไม่รายงานเรื่องของหลินเฉียง? ทั้งที่เขาบอกแกแล้วว่าถูกสงสัย แถมยังขอกลับเข้าหน่วยด้วย!”
“งานของผมไม่ต้องให้คุณมาชี้นิ้วสั่ง ผมประเมินแล้วว่าหลินเฉียงไม่ได้ตกอยู่ในอันตรายขนาดนั้น นี่เป็นความบกพร่องในการทำงานของผมเอง”
“รอฉันที่กระทรวงความมั่นคงสาธารณะได้เลย! เรื่องที่ต้าเหอโข่วก็เป็นเบาะแสที่หลินเฉียงให้มา แกอย่าลบข้อความที่เขาส่งมาให้เด็ดขาด ถ้าลบไป ฉันจะฟ้องแกข้อหาทำให้ผู้อื่นเสียชีวิตโดยประมาทแน่นอน!”
“ถ้าคุณโทรมาเพื่อหาเรื่องโดยเฉพาะ ก็วางสายเถอะครับ งานของผมยังไม่ถึงคราวที่คุณจะมาชี้นิ้ววิจารณ์”