“ทุกคนคงเห็นกันแล้วว่าทำไมผมถึงย้ำมาตลอดว่าซือเสี่ยวหลงเป็นอาชญากรที่พิเศษ ประสบการณ์ชีวิตของเขาก่อนอายุ 25 ปีก็แสดงให้เห็นได้แล้ว”
“เขาไม่มีอะไรเหมือนฆาตกรต่อเนื่องคนอื่น ๆ วัยเด็กของเขาแม้จะไม่ถึงกับมีความสุข แต่ก็พูดไม่ได้ว่าโชคร้าย”
“วัยเด็กของฆาตกรต่อเนื่องส่วนใหญ่ หรือพูดให้กว้างกว่านั้นคือฆาตกร มักส่งผลอย่างมากต่อลักษณะนิสัยในภายหลัง แต่ซือเสี่ยวหลงไม่เหมือนคนอื่น ก่อนเป็นผู้ใหญ่ สภาพแวดล้อมที่เขาอาศัยอยู่แทบไม่ต่างจากเด็กชนบททั่วไปด้วยซ้ำ อาจเรียกได้ว่าค่อนข้างดีเลยทีเดียว”
“ข้อเสียของเขาคือขาดความยับยั้งชั่งใจ เมื่อเผชิญกับวิถีชีวิตในยุคใหม่ ตอนเป็นนักเรียนเขาทนต่อสิ่งยั่วยุไม่ไหว สุดท้ายจึงถูกโรงเรียนไล่ออก ต้องเลิกเรียนแล้วออกไปทำงาน”
“มีปัญหาไหม? ในฐานะนักเรียนอาจมีปัญหา แต่ในฐานะพลเมืองของประเทศเรา ไม่มีปัญหาอะไรเลย มองไม่ออกแม้แต่น้อยว่าในอนาคตเขาอาจเดินเข้าสู่เส้นทางอาชญากรรม”
“ตอนเด็กเขาไม่เคยทรมานสัตว์ ไม่ได้แสดงลักษณะใดที่แตกต่างจากเด็กทั่วไป เป็นเด็กธรรมดามากคนหนึ่ง”
“จุดเปลี่ยนอยู่ตรงไหน?”
“ตรงนี้”
หูเยี่ยนใช้เลเซอร์พอยเตอร์ชี้ไปยังคำบอกเล่าของซือเสี่ยวหลงในสไลด์ ซึ่งกล่าวถึงความใฝ่ฝันต่อชีวิตที่ดีงาม
“ในสายตาของซือเสี่ยวหลง การได้อยู่ในเมืองใหญ่คือชีวิตที่ดีงามซึ่งเขาใฝ่ฝัน และนั่นก็เป็นตอนที่เขาตัดสินใจเป็นเขยแต่งเข้าบ้าน”
“เขาเองก็เล่าว่า ตอนนั้นพ่อตาของเขาพาไปอวดกับคนโน้นคนนี้ เขารู้สึกว่าครอบครัวนี้มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล แต่ในเวลานั้นก็เป็นครั้งแรกที่เขาได้คบหากับผู้หญิงคนหนึ่ง โดยได้รับการยอมรับจากพ่อแม่”