“เหนื่อยหน่อยนะครับ”
“เหนื่อยหน่อยนะครับ”
เหลยเชายื่นมือขวาไปจับมือทุกคนทีละคน เมื่อคนร้ายถูกจับกุมและสารภาพความผิดแล้ว หลายคนก็ต้องรีบเดินทางกลับ
ชุดปฏิบัติการเฉพาะกิจตั้งขึ้นมาได้สองเดือนแล้ว ระหว่างนั้นยังขยายทีมเพิ่มอีกครั้ง พอใกล้สิ้นปี แต่ละหน่วยงานต่างก็ยุ่งกันมาก ทุกคนอยากใช้เดือนสุดท้ายเร่งมือทำผลงาน เก็บคะแนนให้ทัน และขยับอันดับให้สูงขึ้น จะได้ช่วยให้ผู้ใหญ่ข้างบนอีกหลายคนดูดีขึ้นด้วย
“เหนื่อยหน่อยนะ เสิ่นหมิง นายเป็นคนสร้างผลงานใหญ่ให้คดีนี้เลย”
“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ผมแค่ฉลาดนิดหน่อย ทุกคนก็เหนื่อยกันทั้งนั้น”
“คราวนี้นายกลับไปพร้อมตี๋เหมิ่งหรือเปล่า?”
“ครับ ผู้กำกับตี๋ได้พักสักสองสามวันไม่บ่อยนัก กลับด้วยกันจะได้มีเพื่อนร่วมทาง”
“ถ้าอย่างนั้นระหว่างทางก็ระวังด้วยนะ เมื่อกี้ฉันยังเห็นเขาขนของขึ้นรถอยู่เลย”
“ของที่ผมซื้อไปฝากที่บ้านครับ”
ทั้งสองคุยทักทายกันอีกสองสามคำ เหลยเชาก็เดินไปจับมือคนที่เหลือต่อ
คดีฆาตกรรมครั้งใหญ่ในหรงเฉิงคลี่คลายแล้ว ทุกคนต่างมีสีหน้ายินดี
แน่นอนว่า ยกเว้นสือเซี่ยงจวินกับครอบครัวของผู้เสียหาย
……
“เลี้ยวขวาข้างหน้า”
“บ้านคุณอยู่แถวนี้เหรอ?”
“อื้ม~”
“คงไม่ถูกล่ะสิ?”
“ไม่รู้เหมือนกัน บ้านหลังนี้ซื้อไว้นานแล้ว”
หลังจากลงจากรถ ตี๋เหมิ่งก็ยกของจากท้ายรถลงมา ส่วนหวังไห่ขับรถออกไปทันที
หวังไห่มีงานต้องจัดการอีกหลายอย่าง อีกทั้งไม่ค่อยสนิทกับเสิ่นหมิง จึงไม่ได้อยู่ต่อ อ้างว่าที่สถานีมีงานยุ่งแล้วก็กลับไปเลย
“คุณนี่อยู่สบายไม่เบาเลยนะ”