“นี่ ฟังนะ～”
เสิ่นหมิงเอามือข้างหนึ่งปิดหู หดคอพลางขยับไปหลบตรงมุม เสียงรถตำรวจข้างนอกดังมากจริง ๆ ดังจนเขาแทบฟังเสียงจากโทรศัพท์ไม่รู้เรื่อง
“ผมเอง”
“รู้แล้วว่าเป็นคุณ มีอะไรพูดมาเลยครับ ผู้กำกับเหลย”
“โทรมาบอกข่าวดี ได้ยินว่าคุณสร้างผลงานความชอบทั้งที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือกับซานหนานเลยหรือ? เมื่อกี้ผมเพิ่งรับสายมา เลยถามเรื่องสถานการณ์กับประวัติครอบครัวของคุณ ทางกรมคิดจะเลื่อนการพิจารณาผลงานความชอบของคุณออกไปก่อน รอคดีที่ซานหนานจบแล้วค่อยจัดการทีเดียว”
“จริงเหรอครับ พี่เหลย～”
หัวใจของเสิ่นหมิงเต้นรัว เขารู้ดีว่าผู้กำกับเหลยเสนอชื่อให้เขารับความดีความชอบระดับสองไว้แล้ว ถ้าเลื่อนไปรวมกับคดีที่ซานหนานและภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ความหมายก็ชัดเจนเกินไปแล้ว
“ผมบอกไว้ก่อนนะ อย่าเพิ่งเหลิง ครอบครัวคุณไม่มีใครทำงานในหน่วยงานรัฐ ทางกรมเลยน่าจะอนุมัติข้อเสนอได้ คนอื่นก็จะได้ไม่เอาไปนินทา ตอนนี้ผมกลัวแค่ว่าคุณจะเหลิงไปเสียก่อน”
“สรุปว่าโทรมาเตือนผมไว้ก่อนสินะครับ?”
“ก็ใช่น่ะสิ คุณเป็นคนมีความสามารถมาก อย่าเหลิงจนเดินผิดทางล่ะ แบบนั้นน่าเสียดายแย่”
“งั้นขอบคุณนะครับพี่เหลย ไว้มีเวลาผมเลี้ยงเนื้อย่างเสียบไม้”
“แค่เนื้อย่างเสียบไม้เองหรือ?”
“งั้นผมซื้อเหล้าเหมาไถให้สักสองสามขวดไหมครับ?”
“ไสหัวไปเลย อย่ามาทำผมเดือดร้อน”
“แล้วจะเอาอะไรอีกล่ะครับ แค่เนื้อย่างเสียบไม้ก็พอแล้ว”
“ธุระที่ซานหนานเสร็จแล้วหรือ? ไม่เข้าร่วมปฏิบัติการเหรอ?”