“แม่ ผมไปแล้วนะ”
“ขับรถระวัง ๆ ล่ะ ขาดเหลืออะไรก็โทร.หาที่บ้าน”
“แม่ ผมรู้แล้วน่า”
“เสี่ยวเกา ช่วยดูเสี่ยวหมิงหน่อยนะ เขายังไม่ค่อยมีประสบการณ์กับสังคม”
“วางใจเถอะครับพี่ เสิ่นหมิงเป็นเจ้าหน้าที่เทคนิค ไปไหนก็มีคนตามดูแลอยู่แล้ว”
“โธ่แม่ น่ารำคาญหรือเปล่าเนี่ย ช่วยไว้หน้าผมหน่อยสิ ผมโตขนาดนี้แล้วนะ” เสิ่นหมิงเห็นว่าถ้าปล่อยให้พูดต่อไป ตัวเองคงกลายเป็นลูกแหง่ติดแม่ รีบเลื่อนกระจกหน้าต่างขึ้น ก่อนเร่งเกาหลงว่า “หัวหน้าทีมเกา รีบไปกันเถอะ”
“ฮึ ๆ…” เกาหลงหัวเราะพลางเหยียบคันเร่ง ขับรถของเสิ่นหมิงค่อย ๆ ออกจากหมู่บ้านจัดสรร
คราวนี้พวกเขาจากอำเภอชิงซานไปกันสี่คน
นอกจากเสิ่นหมิงกับเกาหลงที่นับเป็นสมาชิกชุดปฏิบัติการเฉพาะกิจแล้ว หัวหน้าสถานียังหน้าด้านขอโควตาไปอบรมมาอีกสองที่ ทั้งคู่รับผิดชอบงานสอบปากคำ
คนหนึ่งคือสวีเค่อ อีกคนคือหลี่เผิง พวกเขาไปสำนักงานตำรวจมณฑลเพื่อแลกเปลี่ยนประสบการณ์กับตำรวจสืบสวนคนอื่น ๆ ที่รับผิดชอบงานสอบปากคำเป็นหลัก สำหรับชุดปฏิบัติการเฉพาะกิจแล้ว จะมีหรือไม่มีก็ไม่ต่างกันนัก
เพียงแต่หัวหน้าฮั่นเสนอว่ารู้สึกว่างานสอบปากคำของสถานียังไม่ค่อยได้เรื่อง จึงนึกขึ้นได้ว่าควรฉวยโอกาสนี้ไปแลกเปลี่ยนความรู้สักหน่อย และหัวหน้าสถานีก็อนุมัติ
ด้วยเหตุนี้ เช้าตรู่วันที่ 16 ทั้งสี่คนจึงออกเดินทางไปสำนักงานตำรวจมณฑลด้วยรถคันเดียว
“แชะ”
เสิ่นหมิงจุดบุหรี่ขึ้นมวนหนึ่ง แง้มกระจกลงเล็กน้อย พอหันกลับมาก็เห็นเกาหลงกำลังหัวเราะพอดี