“มา! ดูสิว่าใช่คุณหรือเปล่า!” หลี่เผิงเปิดโทรศัพท์ของตัวเอง แล้วยกภาพพักหน้าจอให้ดู
ในภาพเป็นรูปถ่ายพื้นหลังสีแดง ขนาดสามนิ้ว คนในภาพดูอายุไล่เลี่ยกับเสิ่นหมิง ตัดผมสั้นเกรียน ใบหน้าเหลี่ยม ดวงตาข้างหนึ่งใหญ่กว่าอีกข้าง ลักษณะเด่นชัดมาก
“อย่าบอกนะว่าจำแม้แต่รูปตัวเองไม่ได้ หลิวหยุนหลง! ผมตามหาคุณมา 12 ปีแล้ว!”
เกาหลงใช้นิ้วมือขวาจิ้มหน้าผากหลิวหยุนหลง เขากัดฟันถลึงตามองอีกฝ่ายอย่างดุดัน เสิ่นหมิงฟังออกทันทีว่าความโกรธที่ถูกกดข่มจนถึงขีดสุดนั้นหนักหนาเพียงใด
“ทำอะไรกัน! เกิดอะไรขึ้น!”
ความวุ่นวายของเกาหลงทั้งสี่คนดึงดูดตำรวจที่ยืนเวรอยู่หน้าสำนักงานตำรวจมณฑล สายตาของเขาถูกเกาหลงกับสวีเค่อบังมิด หากไม่รู้เรื่อง คงนึกว่ากำลังมีเรื่องชกต่อยกัน
“อ้าว พี่ชาย พวกเดียวกันครับ พวกเราเป็นตำรวจจากกองสถานีตำรวจอำเภอชิงซาน นี่เป็นผู้ต้องหาหลบหนี รบกวนไปบอกหัวหน้าเหลยหน่อยว่าเกาหลงกับเสิ่นหมิงจากชุดปฏิบัติการเฉพาะกิจมาถึงแล้ว”
เมื่อตำรวจคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ เขาก็มองขากางเกงของหลิวหยุนหลงก่อน พอเห็นวิธีจัดการอย่างมืออาชีพและกุญแจมือที่อยู่ด้านหลัง หลิวหยุนหลงก็ถอนหายใจโล่งอกทันที
“สวัสดีครับ รบกวนแสดงบัตรประจำตัวด้วย”
“นี่ครับ” เกาหลงเตรียมตัวมาพร้อมแล้ว เขาล้วงบัตรประจำตัวจากอกเสื้อด้วยมือขวาแล้วยื่นให้อีกฝ่าย
“รอสักครู่ ผมจะไปแจ้งเดี๋ยวนี้”
“ขอบคุณครับพี่ชาย” เกาหลงทักทายอีกฝ่ายเสร็จ ก็ย่อตัวลงจ้องหลิวหยุนหลงที่นั่งอยู่บนพื้นอีกครั้ง มือขวาตบศีรษะอีกฝ่ายเบา ๆ “พูดสิ! เมื่อกี้ยังปากเก่งอยู่เลยไม่ใช่หรือไง!”