“อาจารย์ครับ คนเราทำไมถึงเลวได้ขนาดนี้ ฆ่าคนยังลงมืออย่างโหดเหี้ยมขนาดนั้น”
“ถ้านายเห็นอกเห็นใจฆาตกรได้ นายก็ไม่ใช่คนบ้า ก็คงเป็นฆาตกรอีกคน”
“ผมเป็นอัจฉริยะไม่ได้หรือครับ?”
“หน้าหนาเสียจริง”
เสิ่นหมิงขับรถกลับบ้าน ตอนนี้เป็นเวลาราวเก้าโมงกว่าในเช้าวันถัดมาแล้ว
เขาทราบแรงจูงใจในการฆ่าของหมาจวินแล้ว แต่ก็ยังสงสัยอยู่มาก เขาเข้าใจได้ว่าหมาจวินแค้นผู้ตายในห้อง 301 แต่เหตุใดถึงได้เดือดดาลกับผู้ตายในห้อง 302 ถึงเพียงนั้นด้วย
เสิ่นหมิงข้องใจอย่างยิ่งกับคำอธิบายของหมาจวินที่ว่าเขาฆ่าจนเลือดขึ้นหน้า บาดแผลบนลำคอนั่นอธิบายด้วยคำว่าเลือดขึ้นหน้าไม่ได้หรอก จางลี่เจวียน ลูกสาวของผู้ตาย พูดประโยคนั้นออกมาโดยไม่ตั้งใจจริงหรือ?
คดีนี้ถึงกับทำให้ผู้มีอำนาจระดับสูงสุดตื่นตัว เพราะผู้สูงวัยสี่คนที่อยู่บ้านถูกฆ่าด้วยวิธีโหดเหี้ยมเช่นนี้ ผลกระทบร้ายแรงที่ตามมาย่อมไม่ต้องพูดถึง เบื้องบนให้ความสำคัญกับคดีนี้ถึงขั้นเรียกคนจากอำเภอชิงซานไปช่วย ทั้งที่อำเภอชิงซานยังมีคดีฆ่าหั่นศพที่กำลังดำเนินการอยู่
ดูท่างานที่รอสำนักงานตำรวจเมืองอยู่คงไม่ง่ายนัก
……
“พ่อครับ ผมกลับมาแล้ว แม่ล่ะ?”
“ไปซื้อกับข้าวน่ะ มาช่วยเสียบเนื้อแกะหน่อย”
“ลูกชายคนเก่ง มา ๆ …”
“ท่านลิ่วเหรอครับ?”
เสิ่นหมิงหยิบมะเขือเทศเชอร์รี่มาสองสามลูกใส่ปาก ก่อนเดินไปยังลานหลังบ้าน ตรงมุมลานเขาเห็นชายวัยกลางคนสี่คนกำลังเสียบของย่างกันอยู่
“คุณลุง ท่านลิ่ว ท่านปา”
“กลับมาแล้วหรือ มานั่งสิ”
เสิ่นจ้วง ผู้ไว้หนวดเครายาว ยิ้มให้ เขาเป็นลุงแท้ ๆ ของเสิ่นหมิง ทั้งยังเป็นลูกพี่ลูกน้องของพ่อเสิ่น อายุแก่กว่าพ่อเสิ่นสิบปี ปีนี้ก็เกือบหกสิบแล้ว