ภายในห้องสอบสวน หมาจวินนั่งก้มหน้าอยู่บนเก้าอี้สอบสวน ก่อนสูบบุหรี่ในมือขวาเข้าปอดหนึ่งที ขอบตาแดงเรื่อ
เมื่อเห็นหลักฐานที่พนักงานสอบสวนวางตรงหน้าเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เขาก็รู้ดีว่าไม่ช้าก็เร็วตนต้องจนคำพูด
หากไม่อยากให้ใครรู้ ก็อย่าทำเรื่องชั่วไว้
เขาพ่นควันออกมาช้า ๆ ก้มมองบุหรี่ในมือที่กำลังไหม้ แล้วเอ่ยขึ้น
“ผมรู้จักแฟนที่บาร์ซินหลิง ตอนนั้นผมไปดื่มที่บาร์ซินหลิงกับเพื่อนสองคน เป็นบาร์เล็ก ๆ ทั่วไปนั่นแหละ แค่เป็นที่ดื่มเหล้าเท่านั้น”
“พอเห็นเธอครั้งแรก ผมก็ถูกดึงดูดทันที ผมสั้นยาวแค่ประบ่า แต่งหน้าอ่อน ๆ ปากแดงระเรื่อ ผมด้านที่หันมาทางผมถูกทัดไว้หลังหู เธอสวมเสื้อหนังสีดำกับกางเกงยีนส์สีดำ”
“ตอนนั้นผมรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้สวยจริง ๆ มีเสน่ห์แบบผู้หญิง เป็นสเปกที่ผมชอบ แต่ก็กลัวว่าถ้าเข้าไปทัก เธอจะบอกว่าแต่งงานแล้วหรือมีแฟนแล้ว”
……
“เฮ้อ~”
จางลี่เจวียนเคาะขี้บุหรี่ในมือ ก้มหน้าเลียริมฝีปาก
“ฉันแต่งงานตอนอายุ 22 ยังไม่ถึงสองปีดี เขาก็นอกใจ พอจับได้คาหนังคาเขา ตอนที่ฉันไปเจอเขาที่โรงแรม ฉันก็คิดว่าผู้ชายคนนี้น่ารังเกียจอะไรขนาดนี้ น่าขยะแขยงจนฉันแทบอาเจียน ผู้ชายทุกคนเป็นแบบนี้หรือเปล่า”
“ฉันไม่ได้ด่าเขา ไม่ได้โวยวาย วันรุ่งขึ้นก็ไปที่สำนักงานกิจการพลเรือนกับเขา ตอนนั้นฉันคิดว่าผู้ชายน่ารังเกียจ ถ้าอย่างนั้นทั้งชีวิตนี้ก็อยู่แบบนี้ไปเลยแล้วกัน”
“สิบกว่าปีหลังจากนั้นฉันก็ใช้ชีวิตแบบนี้มาตลอด ในใจก็ไม่มีความคิดอยากมีความรักแม้แต่นิดเดียว แค่คิดก็รู้สึกขยะแขยงแล้ว”