บทที่ 112 ความขัดแย้งของคนรุ่นก่อน
“ฮัลโหล แม่”
“ทำไมลูกไม่อยู่บ้านอีกแล้วล่ะ? แม่กับพ่อกลับมาแล้ว นี่กี่โมงกี่ยามแล้ว ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ?”
เสิ่นหมิงที่กำลังสูบบุหรี่อยู่ยกมือแตะหน้าผาก เพิ่งนึกได้ว่าตอนออกมาเขาลืมบอกพ่อแม่
“ผมมาทำงานต่างจังหวัดครับแม่ ผมบอกท่านลิ่วไว้แล้ว เขาไม่ได้บอกแม่เหรอครับ?”
“ไม่ได้บอกนะ... เสี่ยวลิ่วก็โตขนาดนี้แล้ว ทำไมยังขี้ลืมอยู่เรื่อย แม่เพิ่งโทรหาเขาไปเอง”
“ผมไม่เป็นไรครับ อีกไม่กี่วันก็กลับแล้ว” เสิ่นหมิงกล่าวขอโทษท่านลิ่วในใจ หากบอกไปว่าตัวเองลืม คงโดนด่าแน่ เช่นนั้นโยนความผิดให้คนอื่นดีกว่า ถึงท่านลิ่วจะรู้เข้าก็คงไม่ว่าอะไร เผลอ ๆ ยังช่วยกลบเกลื่อนให้ด้วยซ้ำ
“เอาละ แม่รู้แล้ว เห็นลูกดึกป่านนี้ยังไม่กลับ ก็เลยโทรมาถาม ในบัตรยังมีเงินไหม? ถ้าไม่มีแม่โอนให้หน่อย เวลาออกไปข้างนอกอย่ามัวแต่ประหยัดนัก ออกไปกินข้าวกับเพื่อนก็ควรเลี้ยงเขาบ้าง ต่อให้เป็นไอ้โง่ให้เขาหลอกใช้ก็ยังได้”
“รู้แล้วครับ ในบัตรยังเหลืออยู่บ้าง ถ้าไม่พอค่อยว่ากัน ช่วงนี้ผมได้โบนัสไม่น้อย เงินสดผมวางไว้บนโต๊ะข้างเตียงแล้ว แม่ว่างเมื่อไรก็หยิบไปใช้ได้เลย”
“ได้ งั้นแค่นี้นะ แม่กับพ่อจะกินข้าวแล้ว”
“ครับ...”
เสิ่นหมิงวางสาย ถึงเพิ่งสังเกตว่าบุหรี่ที่จุดไว้ก่อนรับสายไหม้จนถึงก้นแล้ว เขารีบสะบัดทิ้งทันที
กำลังจะหันกลับเข้าห้อง โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง เสิ่นหมิงเปิดหน้าจอดู พบว่าเป็นตี๋เหมิ่งที่ไม่ได้เจอกันมานานโทรมา
“ฮัลโหล พี่เหมิ่ง”
“ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง? ได้ยินว่านายไปหาเหล่าหลัวหรือ?”