เสี่ยวหลินขมวดคิ้วพลางพลิกอ่านบันทึกคำให้การ พอเห็นว่าตัวเองเขียนไปตั้งมากมาย แต่แทบไม่มีข้อมูลที่เป็นประโยชน์เลย ก็อดบ่นออกมาไม่ได้ทันที “พี่หลิ่ว ถามคนไปทั่วแล้ว มีแต่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ไม่เกี่ยวข้อง ไม่มีเบาะแสที่ใช้ได้สักอย่าง”
หลิ่วเจียเย่ดับก้นบุหรี่ พลิกดูแผนผังความสัมพันธ์ในตระกูลที่รวบรวมไว้ก่อนหน้า จากนั้นก็หยิบก้นบุหรี่ไปทิ้งลงถังขยะข้าง ๆ พร้อมยิ้มน้อย ๆ
“งานลงพื้นที่ก็แบบนี้แหละ ทำไปนาน ๆ ก็ชินเอง ในบรรดาผู้อาวุโสสายหลักของตระกูลหวัง หวังเต๋อซุ่นเป็นอาสามของหวังเจี้ยนจวินกับหวังซื่อซู ตอนนี้เปิดร้านขายอุปกรณ์ช่างอยู่ในอำเภอ นับเป็นคนกลางของทั้งสองบ้าน ถ้าสองบ้านนั้นมีเรื่องขัดแย้งกันจริง เขาต้องรู้แน่”
“งั้นไปกันเลย ผมจำได้ว่าน่าจะเป็นร้านตรงหัวสะพาน ร้านอุปกรณ์ช่างเต๋อซุ่น”
ทั้งสามขึ้นรถแล้วขับตรงไปยังร้านอุปกรณ์ช่างทางตอนเหนือของเขตตัวเมืองอำเภอ หวังเต๋อซุ่นกำลังจัดใบสั่งสินค้าอยู่หน้าเคาน์เตอร์ หลิ่วเจียเย่เดินเข้าไปแสดงบัตรประจำตัวและทักทายเขา
“คุณคือหวังเต๋อซุ่นใช่ไหม สวัสดีครับ พวกเราเป็นเจ้าหน้าที่ชุดสืบสวนคดีอาญาของสถานีตำรวจอำเภอ กำลังรื้อฟื้นการสอบสวนคดีหวังซื่อซู อยากสอบถามเรื่องความสัมพันธ์ส่วนตัวระหว่างหวังเจี้ยนจวินกับหวังซื่อซู”
หวังเต๋อซุ่นชะงักไปครู่หนึ่ง วางใบสั่งสินค้าลงแล้วเดินออกมาจากข้างชั้นวางของ ก่อนจะพาทั้งสามเข้าไปในห้องด้านในของร้าน ใจเขากระวนกระวาย เพราะได้ยินชื่อหนึ่งจากปากทั้งสามคนนั้น—หวังเจี้ยนจวิน หลานชายแท้ ๆ ของเขา
ทั้งสี่คนมาถึงลานหลังบ้าน หลิ่วเจียเย่ลากเก้าอี้มานั่ง แล้วถามหวังเต๋อซุ่นตรงเข้าประเด็น
“เราไม่ได้ถามเรื่องที่คนทั่วไปรู้ แต่ถามถึงเรื่องส่วนตัวที่ไม่มีคนนอกรู้ หวังเจี้ยนเย่กับหวังซื่อซูเคยมีเรื่องขัดแย้งที่คนอื่นไม่รู้ นอกจากพวกคุณหรือสิ่งที่คุณได้ยินมาบ้างไหม”