“คุยกันหน่อยไหม หวังเจี้ยนจวิน?”
เหลยเชาดันสมุดบันทึกการสอบสวนปกแข็งในมือไปไว้ตรงมุมโต๊ะ แล้ววางข้อศอกลงบนโต๊ะแข็งเย็น โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย
ทางซ้ายมือเขามีเสิ่นหมิงนั่งดูเรื่องสนุกอยู่ ส่วนอีกคนเป็นเจ้าหน้าที่บันทึกวัยกลางคน กำปากกาหมึกเจลไว้ ปลายปากกาจ่ออยู่บนหน้ากระดาษ ทางขวามือเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจหนุ่มของสถานีชื่อเสี่ยวโจว เขาก็กำปากกาไว้เช่นกัน คอยบันทึกข้อมูลเพิ่มเติมไปพร้อมกัน คนทั้งห้องต่างจับจ้องหวังเจี้ยนจวินที่ถูกใส่กุญแจมืออยู่ตรงกลาง
“คุยเรื่องอะไร?”
หวังเจี้ยนจวินนั่งหมิ่นอยู่ตรงขอบเก้าอี้ ขยับตัวไปมา สายตาก็ล่อกแล่ก ไม่กล้ามองหน้าเหลยเชาตรง ๆ
“แค่บอกมาว่าจะคุยหรือไม่คุย ถ้าไม่คุย ฉันจะให้คนพานายกลับไปเดี๋ยวนี้” เหลยเชาเอ่ยเสียงไม่ดังนัก แต่สีหน้าเย็นชาจนน่ากลัว
“อยากคุยก็ถามมาสิ คุยกันสักหน่อยจะเป็นไรไป”
“เลิกพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว คนอย่างนายฉันจัดการมาไม่รู้กี่คน ฉันรู้ดีว่านายคิดอะไรอยู่ วันนี้เราไม่คุยเรื่องอื่น จะคุยเรื่องที่นายฆ่าคนในครอบครัวลูกพี่ลูกน้องของนายทั้ง 8 คน”
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา หวังเจี้ยนจวินก็เงยหน้าพรวด เส้นเลือดที่คอปูดโปน เขาตะโกนเสียงดังลั่น “สารวัตรเหลย! พูดอะไรต้องมีหลักฐาน! อย่ามากล่าวหาเหลวไหล! อย่าคิดว่าเป็นตำรวจแล้วจะใส่ร้ายใครก็ได้!”
“มีคนตายในครอบครัวเดียวกันตั้ง 8 ชีวิต นายโยนความผิดมาให้ฉัน นายรับผิดชอบไหวหรือไง? เราเป็นลูกพี่ลูกน้องกันแท้ ๆ มีปู่คนเดียวกัน ฉันจะทำเรื่องชั่วช้าแบบนั้นได้ยังไง?!”
“เอาสิ ตะโกนต่อไป พอนายตะโกนจนพอแล้วฉันค่อยสอบสวนต่อ ที่นี่คือสถานีตำรวจ ไม่ใช่ว่าใครเสียงดังกว่าคนนั้นจะถูก” เหลยเชากระตุกมุมปาก ทว่าไม่มีรอยยิ้มแม้แต่น้อย