“คุณหมายความว่า คนที่ชื่อกัวเสี่ยวคนนี้สารภาพเรื่องคดีหนึ่งงั้นเหรอ?”
“ใช่ครับ หัวหน้าหวัง คุณดูนี่สิ เราควรทำยังไงดีครับ ให้ผมพาคนกลับไปก่อน หรือว่า…”
“รอก่อน พวกคุณไปกัน 4 คนใช่ไหม? อยู่ที่นั่นก่อน เดี๋ยวผมโทรถามสถานการณ์กับสถานีตำรวจประจำอำเภอชิงซาน ถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นในอำเภอชิงซาน ก็ต้องแจ้งให้พวกเขารู้ ถ้าจำเป็น ผมจะจัดคนไปให้สักสองสามคน แล้วจับตัวคนร้ายก่อน จากที่ฟังมา ทั้งชื่อคนชื่อสถานที่ก็มีหมด คงไม่มีปัญหาอะไร”
“ได้ครับ ผมจะรอสายจากคุณ”
“ไม่ต้องรีบร้อน ถือว่าพวกคุณได้พักร้อนก็แล้วกัน ช่วงนี้งานยุ่งกันแทบตาย”
หวังเทียนเลี่ยงวางสาย คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วรู้สึกว่าควรโทรไปสำนักงานตำรวจมณฑลตงซานก่อนดีกว่า คดีข้ามมณฑลแบบนี้ยังเกี่ยวพันกับผู้ต้องหาจากซานหนานด้วย ยังไงก็ต้องแจ้งให้ทราบ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ก็ตาม
แต่ก่อนที่เขาจะเลื่อนไปหาเบอร์โทรศัพท์ ก็เห็นชื่อเหลยเชาบนหน้าจอมือถือเสียก่อน
“ฮัลโหล เสี่ยวเหลย มีอะไรหรือ?”
“พี่หวัง ยุ่งอยู่หรือเปล่า สะดวกรับสายไหม?”
“ไม่ถึงกับยุ่งหรอก แต่เรื่องให้จัดการมีเป็นกอง นายเคยเห็นฉันว่างตอนไหนล่ะ มีอะไรก็พูดมา”
“เรื่องเสิ่นหมิงน่ะ คราวก่อนผมยังบอกพี่อยู่เลยว่ามีคนบ่นว่าเรารู้จักแต่ยืมตัวคน… พี่น่าจะรู้ว่าใครใช่ไหม?”
“ผู้เฒ่าเหยียนขี้เหนียวน่ะสิ จะเป็นใครได้อีก เขาก็มีวิสัยทัศน์แค่นั้นแหละ ไม่อย่างนั้นจะเลื่อนตำแหน่งไม่ขึ้นหรือไง มีอะไรพูดมาได้เลย”
“เขากักตัวเสิ่นหมิงไว้ ให้เสิ่นหมิงไปดูแฟ้มคดี”
“จงใจชัด ๆ เขามีวิธีอยู่แค่นี้แหละ พอเจอคนมีความสามารถก็เอาแต่กั๊กไว้ หวงยิ่งกว่าลูกชายตัวเองอีก”