สุดท้ายเสิ่นหมิงก็ได้รับการปล่อยตัว หวังเทียนเลี่ยงมีหน้ามีตาไม่น้อย หลังจากเสิ่นหมิงโทรศัพท์ไปไม่ถึงชั่วโมง ตี๋เหมิ่งก็มาหาถึงที่
เมื่อเป็นอิสระแล้ว เสิ่นหมิงก็เก็บของเผ่นทันที ขับรถกลับบ้านเกิด แล้วขึ้นเครื่องบินในวันรุ่งขึ้น บินตรงไปหัวหยาง ถึงก่อนเหลยเชาหนึ่งวัน
กลางเดือนพฤษภาคม อากาศในภาคเหนือของจีนยังอบอุ่นอยู่ เสิ่นหมิงเพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรก เดิมคิดว่าจะหนาวมากเสียอีก ถึงกับเอาเสื้อขนเป็ดมาด้วย
ตอนเสิ่นหมิงโทรหาเหลยเชา อีกฝ่ายก็หาที่พักให้ เป็นที่ที่เหลยเชาเคยพักมาก่อน คืนนั้นเสิ่นหมิงออกไปเดินเล่นรอบ ๆ และยังตั้งใจแวะไปดูหน้าทางเข้าหมู่บ้านหมิงชาง ซึ่งเป็นสถานที่เกิดคดีฆาตกรรมเมื่อวันที่ 30 เมษายน
ขณะนั้นมีแผงขายของตั้งอยู่ไม่น้อยนอกหมู่บ้านหมิงชาง ชุมชนเก่าแก่แบบนี้อบอวลด้วยบรรยากาศชีวิตผู้คน แค่ตรงทางเข้าก็มีแผงขายของปิ้งย่างกับผัดหมี่อยู่เจ็ดแปดร้าน
คดีนองเลือดเมื่อ 13 ปีก่อนถูกกาลเวลาลบเลือนร่องรอยไปนานแล้ว คนหนุ่มสาวส่วนใหญ่คงจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ามีคดีนี้อยู่ ส่วนผู้สูงอายุบางคนอาจต้องนึกอยู่พักหนึ่ง
เสิ่นหมิงเดินคิดไปเรื่อยจนมาถึงป้อมยาม เขาหยิบบุหรี่ออกมา ตั้งใจจะถามข่าวสักหน่อย
“คุณลุง กำลังยุ่งอยู่หรือครับ” เสิ่นหมิงเอ่ย พลางยื่นบุหรี่ส่งให้
ว่ากันว่าคนยื่นมือยิ้มให้ย่อมไม่ถูกตบกลับ ลุงยามมองเสิ่นหมิงแวบหนึ่ง ก่อนรับบุหรี่ไปพร้อมรอยยิ้ม
“มีธุระอะไรหรือพ่อหนุ่ม มาถามทางหรือมาเยี่ยมญาติ?”
“ไม่ได้มาถามทางหรอกครับ สมัยนี้มีโทรศัพท์นำทางกันหมดแล้ว ผมมาเที่ยว คิดว่าถ้าคุณลุงว่าง ผมอยากคุยด้วยสักหน่อย”