“ใครโทรมา คุยกันตั้งนาน แถมเหงื่อท่วมหน้าเลย”
หลังหวังเจี้ยนจวินวางสายได้ไม่นาน เสียงภรรยาก็ดังมาจากด้านหลัง จากนั้นเธอก็ถือชามน้ำเดินออกมา ยื่นให้เขา
“ช่วงนี้อากาศร้อนขึ้นทุกวัน อย่าอยู่ในลานบ้านเลย เอาเหล็กขึ้นสนิมไปขัดตรงโน้นก็ได้ หาที่ร่ม ๆ หน่อย ที่ดินด้านหลังนิดเดียวนั่นจะพลิกวันไหนก็เหมือนกัน ไม่จำเป็นต้องรีบภายในสามห้าวันหรอก”
หวังเจี้ยนจวินรับชามน้ำเย็นมา ดื่มรวดเดียวจนหมด แล้วเช็ดปาก ก่อนยื่นชามกระเบื้องขาวคืนให้เธออย่างไม่แสดงพิรุธ
“ไม่มีอะไร โทรจากสำนักงานตำรวจอำเภอ คดีบ้านลูกพี่ลูกน้องของผมเมื่อเก้าปีก่อนจะรื้อคัดกรองกันใหม่ ให้ผมไปพิมพ์รอยเท้าเพิ่มเติม”
“พิมพ์รอยเท้าเหรอ ผ่านมาตั้งเก้าปีแล้วยังตรวจอีกหรือ” ภรรยาของหวังเจี้ยนจวินมองเขาอย่างสงสัย
“ตอนนั้นก็ตรวจไปทั่วแล้วไม่ใช่หรือ คุณก็ให้ความร่วมมือไปแล้วนี่ ทำไมยังต้องไปพิมพ์เพิ่มอีก อย่าบอกนะว่าจะออกไปเล่นไพ่นกกระจอกอีก ฉันบอกไว้เลยนะ ต่อให้จะไปเล่นไพ่ ก็ต้องพลิกดินแปลงหลังบ้านให้เรียบร้อยก่อน ฉันยังไม่ได้ปลูกอะไรตั้งหลายอย่าง”
“ไม่มีเรื่องแบบนั้นหรอก โทรมาจากสำนักงานตำรวจอำเภอจริง ๆ เขาบอกว่าตอนนั้นเก็บตัวอย่างของบางคนไม่ครบ ตอนนี้เทคโนโลยีก้าวหน้าแล้ว เลยอยากตรวจดูอีกครั้ง” หวังเจี้ยนจวินหลบสายตาภรรยา คว้าจอบแล้วเดินไปยังมุมกำแพง
“เรื่องทำคดีฉันไม่เข้าใจหรอก ให้ความร่วมมือก็พอ อีกอย่างก็เพื่อคลี่คลายคดี ฉันเป็นญาติย่อมต้องช่วยเต็มที่ ไม่อย่างนั้นคนอื่นจะนินทาเอาได้ ส่วนจะเป็นใคร เขาก็ไม่ได้บอก เรื่องของตำรวจ ถามมากไปก็ไม่สะดวก”