เสิ่นหมิงจ้องแผ่นลอกลายรอยเท้าบนพื้น ปลายนิ้วถูขอบกระดาษไปมา แววตาเย็นเยียบจนน่าหวาดหวั่น เขาไม่คิดอะไรให้มากความอีก รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดโทรหาเหลยเชาอย่างรวดเร็ว
เหลยเชากำลังพิงเสาประตูตรงทางเดิน กอดอกมองหวังเจี้ยนจวินที่หันหลังคุยกับเสี่ยวหลี่อยู่ ทั้งยังคาบบุหรี่ไว้ในปาก
เขากำลังดูเรื่องสนุกอยู่ดี ๆ โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นในกระเป๋ากางเกง พอหยิบออกมาดูก็เห็นชื่อเสิ่นหมิงปรากฏบนหน้าจอ จึงชะงักไปทันที สถานีตำรวจแห่งนี้เล็กนิดเดียว เสิ่นหมิงก็ยืนอยู่ข้างใน มีธุระก็เรียกกันได้เลย จะโทรมาทำไมกัน?
เขาเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว แล้วสบตากับเสิ่นหมิงพอดี
เสิ่นหมิงยกโทรศัพท์ในมือซ้ายขึ้นแกว่งให้ดู ส่วนมืออีกข้างยกขึ้น ชี้ไปทางหวังเจี้ยนจวินอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ก้มลงชี้แผ่นลอกลายบนพื้น
หัวใจเหลยเชากระตุกวูบ เขาเข้าใจสถานการณ์ทันที
เขาไม่กล้ารอช้าและไม่ได้รับสาย เพียงกดปิดเสียงแล้วเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย ก่อนหมุนตัววิ่งไปยังห้องเวร
ห้องเวรอยู่ห่างไปข้าง ๆ เพียงไม่กี่สิบเมตร เหลยเชาไม่กล้าเดินเร็วเกินไป เพราะยิ่งรีบอาจยิ่งเสียเรื่อง ประสบการณ์ทำคดีอาชญากรรมมาหลายปีทำให้จิตใจของเขาแข็งแกร่ง แม้ผู้ต้องสงสัยจะอยู่ตรงหน้า เขาก็ไม่แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
“มา ๆ ๆ… ขอคนสักสองสามคน!” พอเดินเข้าห้องเวร เหลยเชาก็กดเสียงพูดสองสามคำ พลางชี้ออกไปนอกประตู “ผู้ชายที่ยืนข้างเสี่ยวหลี่ในลานนั่น รีบหน่อย อย่าให้เขาไหวตัวทัน ทุกคนอย่าตื่นตระหนก ค่อย ๆ เดินไป”
ในห้องเวรมีตำรวจห้านายนั่งอยู่ พอได้ยินก็ลุกขึ้นทันที คว้ากุญแจมือกับสายรัดควบคุมตัวที่วางอยู่ข้างโต๊ะ แล้วเดินตามเหลยเชาออกไป ทุกคนย่างเท้าอย่างเงียบเชียบ พอถึงหน้าห้องเล็ก เหลยเชาก็ยกมือทำสัญญาณบุก ก่อนพุ่งเข้าไปเป็นคนแรก