“เป็นยังไงบ้างหัวหน้าทีมเกา ยอมรับหรือยัง?”
“ยังปากแข็งอยู่เลย คนเราทำไมถึงเลวได้ขนาดนี้นะ”
“นี่” เสิ่นหมิงยื่นเอกสารในมือให้เกาหลง “ผลเทียบลายนิ้วมือ ใบมรณบัตร แล้วก็ข้อมูลสารชีวภาพที่ตกค้างบนหมอน อยู่ในนี้หมดแล้ว”
“ฉันก็ไม่รู้ว่าหมอนี่โง่หรือเลวกันแน่” เกาหลงรับเอกสารไปดู “ถ้าบอกว่าเลว ก็ยังทิ้งหลักฐานไว้ตั้งเยอะ ถ้าบอกว่าโง่ ก็ยังทำร้ายพ่อแท้ ๆ ของตัวเองได้”
“ทั้งโง่ทั้งเลวนั่นแหละ คำพูดนั้นว่าไงนะ ไม่กลัวคนฉลาดคิดจนสมองแทบแตก แต่กลัวคนโง่เกิดฉลาดขึ้นมากะทันหัน บางทีพอเลือดขึ้นหน้า เขาก็ลงมือทำเลย จนเราไม่เข้าใจด้วยซ้ำ”
“แล้วมีคำพูดอะไรสักอย่างนี่แหละ ที่ว่าคนโง่ยิ่งทำงานก็ยิ่งทำพังน่ะ”
“ตั้งใจทำดีแต่กลับกลายเป็นร้ายหรือ?”
“ไม่ใช่ ๆ มันจะไปตั้งใจทำดีได้ยังไง เป็นเดรัจฉานชัด ๆ” เกาหลงจัดเอกสารในมือให้เข้าที่ ก่อนทักเสิ่นหมิง “ฉันไปก่อนนะ เขายังไม่รับสารภาพเลย”
“ได้ ฉันเองก็ใกล้เลิกงานแล้ว นายไปจัดการธุระเถอะ”
“อ้อ จริงสิ ลายนิ้วมือที่นายเทียบเมื่อสองสามวันก่อนน่ะ คนที่ตั้งใจฆ่าคน ใช้มีดผลไม้แทงคนนั่น ระบุตัวได้แล้ว รองผู้กำกับพาคนไปจับแล้ว”
“คดีเมื่อ 13 ปีก่อนนั่นเหรอ?”
“ใช่ ๆ คดีที่ทำร้ายร่างกายสาหัสจนมีคนตายนั่นแหละ”
“หนีไปอยู่ที่ไหนกันนะ”
“หนีไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ เปลี่ยนตัวตนใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นมา 13 ปีแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะไปทะเลาะกับคนอื่นจนถูกเก็บลายนิ้วมือไว้ ไม่รู้ต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนกว่าจะจับได้”