“มะเร็งกระเพาะอาหาร ตรวจพบมาได้ราว ๆ สองเดือนแล้ว ตอนนั้นหมอบอกว่าต้องผ่าตัดเอาออก ค่าผ่าตัดประมาณแปดหมื่นกว่าหยวน แล้วยังต้องทำเคมีบำบัดอีกห้ารอบ รวมทั้งหมดน่าจะประมาณหนึ่งแสนสี่หมื่นถึงหนึ่งแสนหกหมื่นหยวนค่ะ”
น้ำตาของหลี่เยว่ไหลพราก เธอข่มความโศกเศร้าในใจแล้วเล่าให้เกาหลงฟัง
“ตอนนั้นฉันบอกไปแล้วว่าจะออกให้หนึ่งแสนหยวน ส่วนพ่อมีเงินอยู่กับตัวหมื่นกว่าหยวน ที่เหลือคุณค่อยช่วยเติมก็พอ แต่เขาไม่ยอมค่ะ”
“เขายืนกรานว่าโรงพยาบาลหลอกลวง มะเร็งกระเพาะอาหารระยะกลางรักษาไม่หาย ถึงตอนนั้นคนตายไป เงินก็เสียเปล่า เขาไม่ยอมจ่าย บอกว่าเอาเงินไปให้พ่ออยู่บ้านอย่างมีความสุขอีกสักสองปีดีกว่า”
“ต่อมาครั้งหนึ่งพ่อโทรมาหาฉัน บอกว่าไม่รักษาแล้วได้ไหม พอได้ยินฉันก็รู้สึกแปลก ๆ ตอนอยู่โรงพยาบาลคุยกันดี ๆ แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงเปลี่ยนใจ ฉันเลยโทรหาน้องชาย ถามว่าเขาพูดอะไรกับพ่อหรือเปล่า”
“เขาไม่ยอมรับ บอกว่าไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น ฉันเลยบอกว่า ถ้าไม่ได้พูด งั้นพรุ่งนี้ฉันจะพาพ่อไปโรงพยาบาล เขาก็ไม่ยอมค่ะ”
“ทำไมเขาถึงไม่ยอม?” เกาหลงถามอย่างสงสัย “เขาไม่อยากออกเงินเหรอ?”
“ทางโรงพยาบาลบอกแล้วว่าถ้าผ่าตัดสำเร็จ ค่าใช้จ่ายอาจไม่มาก บางทีแสนหยวนก็พอ ฉันก็บอกว่าจะออกให้แสนหยวนแรก แต่เขากลับคิดว่ามันเสียหน้า”
“หมายความว่ายังไง? ผมไม่เข้าใจ”
“เขากลัวว่าคนในหมู่บ้านจะรู้ว่าลูกสาวเป็นคนควักเงินรักษาพ่อ แล้วจะคิดว่าเขาไม่มีความสามารถค่ะ หลังจากนั้นเขายังบอกฉันว่าไม่มีเงิน เสี่ยวเป่าเพิ่งแต่งงาน เขายกเงินให้ทีเดียวแสนแปดหมื่นแปดพันหยวน แถมยังเป็นเงินที่ยืมมาเจ็ดแปดหมื่น ตอนนี้ไม่เหลือเงินสักหยวน”