“ติ๊ด ๆ~”
“ลุงครับ เปิดประตูหน่อย”
“เช้าจังเลยนะ เสี่ยวเสิ่น”
“เมื่อคืนผมมีธุระนิดหน่อย ลุงกินข้าวหรือยังครับ?”
“กินแล้ว ๆ ตอนเช้ากินบะหมี่ที่โรงอาหาร”
“งั้นลุงทำธุระต่อเถอะครับ แล้วเจอกัน”
“ไปทำงานเถอะ”
ยังคงเป็นรถไฟฟ้าคันเล็ก ที่จอดรถแห่งเดิม เสิ่นหมิงบังเอิญเจอเกาหลงที่กำลังจะออกไปปฏิบัติหน้าที่อีกครั้ง
“หัวหน้าทีมเกา เช้าขนาดนี้จะไปไหนครับ?”
“มีคนแจ้งว่ามีคนหาย ฉันจะไปดูหน่อย”
“คดีคนหายให้ตำรวจสถานีไปจัดการก็ได้นี่ครับ ผู้เยาว์เหรอ?”
“เพิ่งอายุสิบหก ไม่ใช่ผู้เยาว์แล้วจะเป็นอะไรได้?”
“ว่าแล้วเชียว”
คดีคนหายมีหลายกรณี อย่างผู้ชายวัยผู้ใหญ่ที่ขาดการติดต่อไปตามปกติ ตำรวจสถานีจะลงพื้นที่สอบถามและค้นหาก่อน พร้อมตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิด
ส่วนคดีคนหายที่มีความเสี่ยงสูงจึงจะต้องส่งหน่วยสืบสวนคดีอาญาออกไป เช่น ผู้เยาว์หายตัว ผู้หญิงหายตัว หรือผู้สูญหายมีความเป็นไปได้ว่าจะถูกทำร้าย กรณีเหล่านี้จึงจะระดมตำรวจสืบสวนคดีอาญาออกปฏิบัติการ พอเกาหลงบอกว่ามีคนหาย เสิ่นหมิงจึงนึกไปถึงกรณีผู้เยาว์ถูกลักพาตัวเป็นอันดับแรก
“จริงสิ ผอ.หานจับตัวคนร้ายได้แล้ว จับได้เมื่อบ่ายวานนี้ คาดว่าเที่ยงวันนี้ก็คงกลับมา”
“ไม่เป็นไรครับ ผมจะดูหรือไม่ดูก็ได้ ยังไงผมก็ดูไม่ไหวอยู่แล้ว”
“งั้นฉันไปก่อนนะ”
“เชิญครับ”
เสิ่นหมิงโบกมือให้คนทั้งกลุ่ม ที่จริงเมื่อบ่ายวานนี้เขาก็รู้แล้วว่าผอ.หานจับตัวคนร้ายได้ แถมคนร้ายยังรับสารภาพด้วย เพราะระบบแจ้งเตือนเขาแล้ว
เสิ่นหมิงจอดรถไฟฟ้าแล้วถูแก้มที่แห้งเล็กน้อย เดือนธันวาคมอากาศที่ชิงซานหนาวมาก เขาสวมเสื้อบุนวมมานานแล้ว ดูท่าต่อไปคงต้องขับรถมาทำงาน