“สาวน้อยคนนั้นอยากย้ายโรงพยาบาล บอกว่าอยู่เป่าซานก็ไม่รู้จักใคร แถมยังไม่ได้เรียนรู้อะไรด้วย ตอนแรกเธอมาหาผมโดยตรง แต่ไม่มีกฎนี้ ผมจะย้ายคนตามใจชอบได้ยังไงล่ะ จริงไหม”
“อำนาจของผมไม่ใช่อำนาจส่วนตัว แต่เป็นอำนาจที่พรรคกับประชาชนมอบให้ ผมจะใช้อำนาจมั่วซั่วได้ยังไง”
ตอนโจวลี่โปพูดประโยคนี้ ไม่รู้ว่าเพราะกลั้นไม่อยู่ หรือเพราะตำรวจอาวุโสนึกถึงเรื่องอื่นขึ้นมา จึงเกือบหลุดหัวเราะออกมา
“ครั้งที่สองก็เป็นสาวน้อยคนเดิม เธอไปหาหลี่อวี้เหมย อยากให้หลี่อวี้เหมยช่วยใช้เส้นสายของผม ผมก็ปฏิเสธไปอีกครั้ง”
“ส่วนครั้งที่สาม พวกคุณก็รู้แล้ว ก็คือครั้งนี้ที่เหล่าไต้เดินทางจากเมืองเอกของมณฑลมาทำผ่าตัดในฐานะผู้เชี่ยวชาญ”
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”
เจ้าหน้าที่สอบสวนเคาะโต๊ะ ขัดจังหวะคำให้การของโจวลี่โป
“เดี๋ยว ๆ อย่าเรียกฉายาหรือชื่อเล่น บอกชื่อจริงสิ เหล่าไต้เป็นใคร”
“ไต้ชางหนิงครับ ไต้ชางหนิงเดินทางจากเมืองเอกของมณฑลมาผ่าตัดหลายรายในครั้งนี้ แล้วสาวน้อยคนนั้นก็บังเอิญได้ดูอยู่ข้าง ๆ หนึ่งครั้ง มีคนบอกเธอว่าเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญจากเมืองเอกของมณฑล”
“ตอนที่ไต้ชางหนิงกลับไป หลี่อวี้เหมยก็มาหาผมอีก เธอถามว่าครั้งนี้จะใช้เส้นสายของไต้ชางหนิงได้ไหม จะต้องจ่ายเท่าไรก็จ่าย ขอให้ผมช่วยเชื่อมความสัมพันธ์ให้”
“แล้วต่อไปล่ะ เล่าต่อ”
“พอดีวันรุ่งขึ้นเฉาซวีหยุดงาน หลี่อวี้เหมยก็สลับเวร พวกเราสามคนเลยนั่งรถคันเดียวกันไปเมืองเอกของมณฑล”