“ลองดูบันทึกการสอบปากคำที่สถานีตำรวจอำเภอเป่าซานส่งมา คนของผมที่อยู่ที่นั่นสอบปากคำก่อนแล้วค่อยส่งตัวมา นี่คือผลที่เพิ่งได้”
ตี๋เหมิ่งโยนเอกสารในมือลงบนโต๊ะประชุมเบา ๆ แล้วหันไปหยิบแก้วเดินไปกดน้ำ
เสิ่นหมิงอ่านผ่าน ๆ อย่างรวดเร็ว ใช้เวลาเพียงครึ่งนาทีก็เห็นคำให้การที่โจวลี่โปเริ่มยอมสารภาพ
“ยอมสารภาพแล้วเหรอ?”
“เหล่าจางบอกว่าโจวลี่โปแทบไม่มีคำพูดไหนจริงสักคำ เอาแต่พูดจาเหลวไหล โยนความรับผิดชอบให้หลี่อวี้เหมยกับไต้ชางหนิงแทบทั้งหมด”
“ยังไม่สอบไต้ชางหนิงอีกเหรอ?”
“ยัง ผมตั้งใจปล่อยเขารอไว้ก่อน ถ้ามีของในมือคุณ ผมถึงจะจัดการได้สะดวก”
“หึ… เขาคิดว่าโยนความผิดให้คนตายแล้วเราจะตรวจสอบไม่ได้หรือไง” เสิ่นหมิงหัวเราะเยาะเบา ๆ
“คุณไม่ใช่อยากสังเกตการณ์เหรอ? เดี๋ยวไปดูที่ห้องควบคุมกล้องวงจรปิดข้าง ๆ ก็แล้วกัน”
“ยังไงก็ได้ ไว้ค่อยดูทีหลังก็ได้ ผมอ่านต่อแล้ว โจวลี่โปไม่ได้ให้การชัดเจนว่าใครไปสวนสาธารณะหูปิน”
“ผมจงใจเอง ไม่ให้เหล่าจางพูดถึงสวนสาธารณะหูปิน เรื่องสามชีวิตกับหนึ่งชีวิตมันคนละเรื่องกัน ผมจะลองหยั่งเชิงโจวลี่โปดูก่อน”
“สาเหตุการตายของหลี่อวี้เหมย ให้คนไปตรวจสอบอีกทีไหม? แน่ใจว่าไม่มีปัญหาจริง ๆ เหรอ?”
“น่าจะไม่มีปัญหาใหญ่อะไร ผมดูภาพจากกล้องวงจรปิดแล้ว แล้วก็ให้คนไปตรวจสอบซ้ำด้วย รถมีปัญหาตอนอยู่บนทางด่วน เธอทำงานมาทั้งวัน พอเลิกงานก็ยังขับรถกลับบ้านข้ามคืนเพื่อไปฉลองปีใหม่”
“ทำไมสามีเธอไม่ได้นั่งรถคันเดียวกับเธอ? จำที่จูเสี้ยวเทียนพูดไม่ได้เหรอ? สามีของหลี่อวี้เหมยรู้ว่าเธอนอกใจ”