การไขคดีก็เป็นเช่นนี้ บางครั้งอาจเริ่มจากความคิดหนึ่ง บางครั้งอาจเริ่มจากร่องรอยหนึ่ง หรือไม่ก็หลักฐานเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างอื่น
เพียงตำรวจที่ทำคดีค้นพบและคว้าเบาะแสเอาไว้ได้ แล้วสืบต่อไปตามแนวทางนั้น ไม่นานก็สามารถระบุตัวผู้ต้องสงสัยได้
เมื่อไต้ชางหนิงเดินออกจากห้องผ่าตัดและเพิ่งถอดหน้ากากอนามัย คนที่มารอรับเขาไม่ใช่ญาติของผู้ป่วย แต่เป็นตำรวจสืบสวนแปดนายที่เกาหลงพามา
“ไต้ชางหนิง เรื่องของคุณถูกเปิดโปงแล้ว นี่หมายจับ”
“ไม่เป็นไร ผมแค่ไปให้ปากคำก็พอ เมื่อวานก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน”
ภายใต้สายตาของเกาหลง ไต้ชางหนิงถอดเสื้อคลุมกับหมวกอย่างสงบนิ่ง ตลอดกระบวนการเขาดูผ่อนคลายอย่างยิ่ง
ทางเดินในโรงพยาบาลมีคนมุงดูอยู่ไม่น้อย ก่อนหน้านี้หลายคนเคยเห็นตำรวจมาพาตัวคนก่อเรื่องออกไป แต่การที่ตำรวจพาตัวหมอไปนั้น สำหรับคนส่วนใหญ่แล้วเป็นครั้งแรก แถมคราวนี้ยังมากันตั้งหลายคน
“แกร๊ก...”
เมื่อกุญแจมือโลหะคล้องลงบนข้อมือไต้ชางหนิง เกาหลงก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าอีกฝ่ายไม่ได้สงบนิ่งอย่างที่แสดงออกเลยแม้แต่น้อย
เมื่อวานตำรวจเพิ่งสอบปากคำเขาไป วันรุ่งขึ้นกลับยกกำลังมาจับถึงโรงพยาบาล ไต้ชางหนิงไม่ใช่คนโง่ ตรงกันข้าม เขาฉลาดมาก จึงเดาได้ว่าตำรวจต้องมีหลักฐานที่เป็นผลเสียต่อเขาอย่างยิ่ง และเป็นหลักฐานที่แทบจะมัดตัวได้แน่นหนา ไม่เช่นนั้นคงไม่ส่งคนมาจับถึงโรงพยาบาล การจับผิดคนย่อมส่งผลเสียอย่างมาก
“ปัง!”
เกาหลงปิดประตูรถควบคุมตัวอย่างแรง ไต้ชางหนิงซึ่งถูกหนีบอยู่ตรงกลางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามทำตัวให้ดูเป็นปกติที่สุด แต่บาดแผลจากคำโกหกถูกฉีกออกจนเห็นเนื้อเลือด แล้วจะเสแสร้งให้กลับมาหายสนิทเหมือนเดิมได้อย่างไร