“มาหาใครครับ?”
“ตำรวจจากสำนักงานตำรวจเมือง มีเรื่องอยากสอบถามคุณนิดหน่อย”
ตำรวจสองนายสวมชุดนอกเครื่องแบบ ต่างหยิบบัตรประจำตัวที่ถืออยู่ขึ้นมาแสดง ก่อนจะนำกล้องบันทึกภาพขณะปฏิบัติหน้าที่ที่ซ่อนไว้กลับมาติดไว้บนอก
เพื่อป้องกันไม่ให้อัยการมองว่าพยานหลักฐานได้มาโดยมิชอบ โดยเฉพาะในคดีอุกฉกรรจ์และคดีฆาตกรรม ทั้งคู่จึงไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย
“ลูกผมกำลังพักอยู่ ถามกันตรงนี้เถอะครับ”
เหวินเซี่ยงตงพูดพลางเดินออกจากห้อง แล้วปิดประตูลงทันทีโดยไม่ลังเล เขารู้เรื่องที่พ่อแม่ของจางลี่เจวียน ซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามบ้านของพวกเขา เพิ่งถูกฆ่ามาดี แม้ทั้งสองจะมีบัตรประจำตัว เขาก็ยังไม่กล้าชะล่าใจ
“หมาจวินบอกว่าประมาณเที่ยงวันเมื่อวาน เขาเอาเหล้ามาให้คุณหนึ่งขวด จริงไหม?”
“จริงครับ แต่ผมว่าพวกคุณจับผิดคนแล้ว”
พอรู้ว่าทั้งคู่มาถามเรื่องนี้ เหวินเซี่ยงหย่งก็ผ่อนคลายลงบ้าง เรื่องนี้คงเป็นหมาจวินที่บอกพวกเขา เมื่อรู้ว่าคนทั้งสองมีตัวตนอย่างไร เขาก็ไม่สงสัยอีก
“เขาเอาเหล้ามาส่งให้คุณด้วยตัวเองหรือเปล่า?”
พอได้ยินทั้งคู่ถามเรื่องนี้ เหวินเซี่ยงหย่งก็ชะงักไปทันที ในใจก็เริ่มกระสับกระส่ายขึ้นมา
ภาพเมื่อวานผุดขึ้นมาในหัวของเหวินเซี่ยงหย่งอย่างห้ามไม่ได้ ทั้งคู่ถามได้ตรงจุดจริง ๆ คนที่เคาะประตูเอาเหล้ามาให้เขาเมื่อวานไม่ใช่หมาจวิน แต่เป็นจางลี่เจวียนที่เคาะประตูห้อง แล้วบอกว่าหมาจวินฝากมาให้
จางลี่เจวียนยังบอกด้วยว่า หมาจวินดื่มเหล้านี้อยู่ที่บ้านแล้วเห็นว่ารสชาติดี เลยอยากเอามาให้เขาลองชิม
เหวินเซี่ยงหย่งผู้เฉลียวฉลาดนึกถึงเนื้อเรื่องในหนังและละครต่าง ๆ ขึ้นมาได้ทันที ตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่ตัวประกอบที่ถูกฆาตกรใช้ประโยชน์