“รองอวี๋!”
“เมื่อกี้ผมยังสงสัยอยู่เลยว่าทำไมมีรถเบนซ์มาด้วย”
ด้านนอกอาคาร 67 ของชุมชนหยางกวง ซึ่งเป็นสถานที่เกิดเหตุ อวี๋เซิงจับมือกับเหลียงปินพลางมองเสิ่นหมิงที่ยืนอยู่ด้านหลัง
“เสิ่นหมิง หมอนิติเวชอีกคนของสถานีเรา เพิ่งเรียนจบมาได้สามเดือน”
“รองอวี๋”
“หนุ่มคนนี้ดูมีชีวิตชีวาดีนี่”
อวี๋เซิงพยักหน้า
“ข้างบนเป็นยังไงบ้าง?”
“มีเจ้าหน้าที่เทคนิคอยู่ข้างบนหกคน”
“ขนศพไปหรือยัง?”
“ยังครับ”
“อาจารย์ครับ”
เสิ่นหมิงหยิบอุปกรณ์ออกจากท้ายรถ ก่อนยื่นอุปกรณ์ป้องกันให้เหลียงปิน
“รองอวี๋มีอะไรจะกำชับไหมครับ? ถ้าไม่มี ผมขึ้นไปก่อนนะครับ”
“ขึ้นไปได้เลย นายก็รู้จักเหล่าหวังกับพวกเขาอยู่แล้ว มีอะไรค่อยบอกฉัน”
หลังส่งของให้เสร็จ เสิ่นหมิงก็หันกลับมาเตรียมปิดท้ายรถ ทันใดนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นกรอบสีแดงบนกำแพงด้านหลัง
เสิ่นหมิงเพิ่งเจอสถานการณ์แบบนี้มาเมื่อไม่นาน กำแพงล้อมลานห่างจากตึกแค่ราว 20 เมตร ส่วนรถที่เขาจอดอยู่ก็ห่างออกไปเพียง 3-4 เมตร ภายในกรอบนั้นมีรอยสีขาวยาวประมาณ 20-30 เซนติเมตรปรากฏอยู่ในสายตาเขา
“รองอวี๋ครับ มีอะไรผิดปกติ”
“เกิดอะไรขึ้น?”
“รอยบนกำแพงนี่เป็นรอยใหม่ครับ”
เสิ่นหมิงชี้ไปที่กำแพง
“ขอดูหน่อย”
แม้รองอวี๋จะพูดเช่นนั้น แต่ความจริงแล้วเขาไม่ได้คาดหวังอะไรมาก เสิ่นหมิงยังหนุ่มเกินไป อีกทั้งกำแพงของชุมชนเก่าโทรมแบบนี้เสียหายเป็นเรื่องปกติ เขาเข้ามาดูเพียงเพราะไม่อยากปล่อยเบาะแสใดที่อาจเป็นประโยชน์ให้หลุดมือ