“สุดยอด”
ผู้เชี่ยวชาญด้านรอยเท้าสามคนสวมหน้ากากอนามัย นั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น ใช้ไฟฉายแรงสูงส่องดูร่องรอยฝีเท้าที่เสิ่นหมิงวาดไว้เป็นเวลานาน สุดท้ายก็ได้แต่เอ่ยชมออกมาประโยคหนึ่ง
“เหล่าสวี่ ว่ายังไงบ้าง?”
“ไม่มีปัญหา ฆาตกรต้องเปลี่ยนรองเท้าที่นี่แน่ ๆ ดินแห้งที่ติดอยู่บนพื้นนี่แหละคือหลักฐาน แค่ไม่คิดเลยว่ารอยตื้นขนาดนี้ เสิ่นหมิงจะมองออกได้ในพริบตา”
เจ้าหน้าที่เทคนิคอาวุโสที่มีประสบการณ์ตรวจสอบรอยเท้ามากที่สุดในสำนักงานตำรวจเมืองเอ่ยอย่างทอดถอนใจ
“มีข้อมูลอะไรบ้าง?”
“ใกล้เคียงกับที่เสิ่นหมิงบอก เขาสังเกตละเอียดกว่าผมอีก ไล่ตรวจตามนั้นได้เลย”
“ได้ คดีนี้ทางกรมตำรวจมณฑลให้ความสนใจแล้ว คนจากกระทรวงจะมาถึงเร็ว ๆ นี้ ฝากช่วยทุ่มแรงหน่อย”
“เริ่มไล่ตรวจดูก่อนเถอะ พวกเราจะลองดูว่ามีเบาะแสอื่นอีกไหม”
การไล่ตรวจสอบเป็นวิธีหลักที่ตำรวจในพื้นที่ใช้ทำคดีในบริเวณที่กล้องวงจรปิดเข้าไม่ถึง โดยอาศัยข้อมูลบางส่วนที่ฆาตกรทิ้งไว้ แล้วให้ตำรวจไปสอบถามผู้คนเกี่ยวกับความสัมพันธ์ทางสังคมของผู้ตาย ก่อนนำข้อมูลมาคัดกรอง นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมคดีฆาตกรรมสุ่มถึงไขได้ยากที่สุด
เพราะฆาตกรที่ลงมือฆ่าแบบสุ่มไม่มีความเกี่ยวข้องทางสังคมกับเหยื่อ ตำรวจจึงไล่ตรวจสอบคนรอบตัวแล้วไม่พบตัวฆาตกร หากร่องรอยที่เหลืออยู่ถูกทำความสะอาดอีกครั้ง ทั้งยังไม่มีกล้องจับภาพไว้ หรือศพถูกจัดการจนหมดจด คดีก็อาจกลายเป็นคดีปริศนาไร้ทางคลี่คลายจริง ๆ
ผู้อยู่อาศัยห้อง 301 น่าจะเป็นคนที่มีเรื่องบาดหมางกับฆาตกร ตอนฆาตกรลงมือคงทำให้ผู้ตายชายในห้อง 302 รู้ตัว จากนั้นอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายยังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ฆาตกรก็ฆ่าผู้ตายชายในห้อง 302 ที่หน้าประตู และเพราะผู้ตายออกมาโดยไม่ได้ปิดประตู หญิงคนสุดท้ายจึงถูกคนร้ายลงมืออย่างโหดเหี้ยมไปด้วย