“คนมาแล้ว”
“สวัสดีครับคุณน้า ผมเสิ่นหมิงครับ”
“สวัสดีจ้ะ สวัสดี”
เสิ่นหมิงทักทายพลางสังเกตหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างคุณน้า
หญิงสาวสวมชุดวอร์มสีดำ ผมยาวสีดำรวบเป็นหางม้าสูง มีปอยผมสองสามเส้นปรกหน้าผาก ผิวขาว หน้าตาสะสวย อาจเพราะเขินอาย ตอนนี้เธอจึงก้มหน้ามองโทรศัพท์อยู่
“มา ๆ นั่งก่อน นั่งก่อน อาหารใกล้มาแล้ว”
หญิงวัยกลางคนลุกขึ้นอย่างเป็นกันเอง จูงเสิ่นหมิงไปยังที่นั่งเดิมของตน พลางใช้มือซ้ายแตะลูกสาวเบา ๆ เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจที่หญิงสาวเอาแต่มองโทรศัพท์
“ไม่รู้จักทักทายผู้ใหญ่หรือไง ยังจะดูโทรศัพท์อีก”
“สวัสดีครับคุณอา”
“สวัสดี ๆ นั่งเถอะ”
เสิ่นเฉียงกำลังจะก้มตัวนั่ง พอได้ยินหญิงสาวทักทายก็รีบลุกขึ้นยืนอีกครั้ง
“พวกหนุ่มสาวนั่งคุยกันเถอะ”
หญิงวัยกลางคนกดเสิ่นหมิงให้นั่งข้างลูกสาว ส่วนตัวเองนั่งข้างเสิ่นหมิง ทั้งห้าคนนั่งเรียงกันพอดี โดยหันหน้าไปทางประตูห้องส่วนตัว
“สวัสดีครับ”
พอนั่งลง เสิ่นหมิงก็ทักทายหญิงสาว เธอเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนตอบเสียงเบาว่า “สวัสดีค่ะ” แล้วก้มลงมองโทรศัพท์ในมือต่อ
เมื่อเห็นหญิงสาวก้มหน้า เสิ่นหมิงก็วิเคราะห์นิสัยของเธอได้ทันที
เป็นคนเก็บตัว
หญิงสาวหน้าตาสะสวยมาก แต่กลับมีนิสัยเก็บตัว ทั้งยังอายุ 22 ปี เรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว เสิ่นหมิงจึงหันไปมองหญิงวัยกลางคนข้างกายทันที
ตอนนี้ในใจเสิ่นหมิงมีข้อสันนิษฐานอยู่สองอย่าง อย่างแรกคือครอบครัวของหญิงสาวเข้มงวดมาก อาจเข้มงวดจนคนทั่วไปนึกไม่ถึง อีกอย่างคือเธออาจเติบโตมาในครอบครัวพ่อหรือแม่เลี้ยงเดี่ยว การเก็บตัวถึงขั้นนี้ไม่น่าจะเป็นเพียงนิสัยส่วนตัว แต่ไม่ว่าอย่างไหนก็ถามออกไปไม่ได้แน่