“เป็นยังไงบ้าง ให้ฉันดูหน่อย!”
ตี๋เหมิ่งหอบหายใจ วิ่งมาถึงแทบจะทันที เพราะอยากรู้เต็มทีว่าเสิ่นหมิงพบอะไรเข้า เขาแทบอดใจรอไม่ไหวที่จะรู้ว่าเสิ่นหมิงพบแรงจูงใจที่คนร้ายใช้ฆ่าสามีภรรยาหลินจิ้งอวี่หรือไม่
“รอยเท้า... แฮ่ก... แฮ่ก... ดีเลย มีรอยเท้าก็ดีมาก! พอมีรอยเท้าแล้ว การตรวจสอบก็ง่ายขึ้นเยอะ”
ตี๋เหมิ่งเลียริมฝีปาก พลางยิ้มแล้วนั่งยอง ๆ ลงกับพื้น ดวงตาเป็นประกายเมื่อมองรอยเท้าตรงหน้า
เมื่อมีรอยเท้านี้ เขาก็ตรวจสอบได้ว่านักท่องเที่ยวคนอื่น ๆ ในวันนั้นมีเวลาลงมือหรือไม่ อีกทั้งยังใช้ตรวจสอบผู้ต้องสงสัยที่เขาระบุไว้ได้ด้วย หลังจับตัวผู้ต้องสงสัยได้ รอยเท้านี้ก็จะเป็นหนึ่งในหลักฐานที่ใช้เอาผิดได้ นับว่าช่วยได้มากจริง ๆ
“แผนที่อยู่ไหน? ใครเอาแผนที่มาบ้าง? วัดระยะทางเส้นตรงจากตรงนี้ไปทางใต้สุดได้ไหม? แล้วทางตะวันออกสุดล่ะ ห่างเท่าไร?”
“ประมาณ 11-12 กิโลเมตรครับ ระยะทางทั้งสองด้านพอ ๆ กัน”
“บอกพวกที่อยู่ข้างนอก ให้ตรวจกล้องวงจรปิดทุกจุดที่อยู่ใกล้สวนป่าธรรมชาติทางตะวันออกกับทางใต้เป็นพิเศษ ไล่ย้อนก่อนหน้าและติดตามต่อไปอีกด้านละสามวัน!”
“ผู้กำกับตี๋ ทางใต้พอพ้นสวนป่าธรรมชาติก็เป็นเขตเมืองซานเฉวียนแล้วครับ”
“นายว่าอะไรนะ!”
ตี๋เหมิ่งหันไปมองคนพูดอย่างตกตะลึง
……
“เช้าวันที่ 3 ตุลาคม เจ้าหน้าที่ลาดตระเวนของสวนป่าธรรมชาติเถียนเซี่ยงพบศพสองศพที่จุดหมายเลข 5 บนเส้นทางสายกลาง ระหว่างออกตรวจตามปกติ จึงแจ้งความทันที”
“จากผลตรวจของหมอนิติเวช ผู้ตายทั้งสองเสียชีวิตในช่วง 6 โมงถึง 8 โมงเช้าของวันที่ 2 ตุลาคม เจ้าหน้าที่สืบสวนจัดคดีนี้เป็นการปล้นฆ่าหลังตรวจสอบที่เกิดเหตุเบื้องต้น นี่คือข้อมูลของผู้ตายทั้งสอง”