เชิงเขาด้านหลัง เสิ่นหมิงนั่งอยู่บนแท่นหิน รอคนมารับ จู่ ๆ ความรู้ด้านพยาธิวิทยานิติเวชมากมายก็ผุดขึ้นในหัว
เสิ่นหมิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจว่าเป็นเพราะคนร้ายในคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่อ่างเก็บน้ำให้การสารภาพแล้ว ส่วนเขาเองก็ใช้ความรู้ทางนิติเวชยืนยันตัวตนของผู้เสียชีวิต จึงมีส่วนช่วยอยู่ไม่น้อย ตอนนี้ทักษะพยาธิวิทยานิติเวชของเขาน่าจะขึ้นถึงระดับ 4 แล้ว
พอดีกลับไปคืนนี้จะได้ตรวจผู้เสียชีวิตอีกสองราย ทักษะนี้คงได้ใช้ประโยชน์ในไม่ช้า
“คุณคือคุณหมอเสิ่น หมอนิติเวชเสิ่นใช่ไหมครับ!”
“ครับ ผมเอง!”
เสิ่นหมิงลุกขึ้นหันไปมอง เห็นทหารตำรวจติดอาวุธสองนายในชุดพรางสะพายปืนเดินเคียงกันมา หนึ่งในนั้นอายุมากกว่าเล็กน้อย จึงเอ่ยทักเขา
“เราได้รับคำสั่งจากเบื้องบนแล้วครับ คุณเสิ่น เจ้าหน้าที่เทคนิคจะเข้าไปบนเขาหรือครับ?”
“ถ้าสะดวก ผมอยากเข้าไปดูหน่อยว่ามีใครพบร่องรอยอะไรหรือเปล่า ไม่ใช่ผู้อำนวยการหวังสันนิษฐานว่าคนร้ายเข้ามาในเมืองจากทางนี้หรือครับ?”
“พบเบาะแสครับ หัวหน้าทีมต่งกำลังนำทีมค้นหาอยู่ วิชาติดตามรอยเท้าของเธอเก่งมาก ตอนนี้ทำเครื่องหมายรอยเท้าไว้ได้หลายสิบรอยแล้วครับ”
“หัวหน้าทีมต่ง? คุณต่งเยี่ยนเจินหรือครับ?”
“ใช่ครับ รู้จักกันก็ดีเลย เดี๋ยวผมพาไปหาเธอ”
เสิ่นหมิงรีบอธิบายขณะเดินตามหลังทั้งสองคน “ผมไม่เคยพบคุณต่งหรอกครับ แต่เคยอ่านหนังสือที่เธอเขียน เป็นตำราวิชาติดตามรอยเท้าที่สืบทอดกันในครอบครัว มีหม่าแห่งแดนเหนือ ต่งแห่งแดนใต้ เก่งกาจมากครับ”
“เรื่องนี้ผมไม่รู้เลย หม่าแห่งแดนเหนือหมายถึงใครหรือครับ ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยสิ”