ตอนออกเดินทาง หมอกยามเช้ายังสลายไปไม่หมด เวลานั้นเพิ่งเก้าโมงกว่าเท่านั้น
พวกเขาเดินลึกเข้าไปตามเส้นทางหมายเลข 3 พุ่มไม้สองข้างทางยิ่งหนาทึบ กิ่งใบเสียดสีกับเสื้อผ้าจนเกิดเสียงสวบสาบ เหล่าทหารตำรวจติดอาวุธผลัดกันใช้มีดถางป่าฟันกิ่งไม้ที่ขวางทาง ทำให้ถนนเดิมกว้างขึ้นเล็กน้อย
เสิ่นหมิงเดินอยู่กลางขบวน สายตาจับจ้องพื้นอย่างไม่กะพริบ ไม่ยอมปล่อยให้ร่องรอยผิดปกติแม้แต่น้อยหลุดรอดไป สุนัขตำรวจเดินนำอยู่หน้าขบวน ก้มจมูกดมพื้นไม่หยุด
เมื่อเดินมาได้ราวสองกิโลเมตร เสิ่นหมิงก็หยุดกะทันหัน เขามองไปยังกรอบสีแดงตรงขอบพุ่มไม้ทางขวามือ ก่อนยกมือส่งสัญญาณให้ทุกคนหยุด
“อย่าเพิ่งไป มีอะไรบางอย่าง”
ทุกคนหยุดทันที เหล่าทหารตำรวจติดอาวุธรีบกระจายตัวออก ตั้งวงระวังภัย
เสิ่นหมิงย่อตัวลง มองไปตามทิศทางที่กรอบสีแดงชี้ บนใบไม้แห้งสีเหลืองมีบุหรี่ก้นหนึ่งที่ถูกเหยียบเบา ๆ ทิ้งอยู่ข้างทาง
“ถ่ายจากหลายมุม เก็บภาพใบไม้กับดินรอบ ๆ ไปด้วย อย่าพลาดรายละเอียดสภาพแวดล้อม”
เสี่ยวหลี่รีบยกกล้องขึ้นถ่ายรัว ๆ กว่าสิบภาพ ตั้งแต่ภาพมุมกว้างไปจนถึงภาพระยะใกล้ แม้แต่มุมระหว่างบุหรี่ก้นนั้นกับพื้นก็ยังบันทึกไว้อย่างละเอียด
ส่วนเสี่ยวหวังก็นำแหนบปลอดเชื้อกับถุงเก็บหลักฐานออกมา คีบบุหรี่ก้นนั้นขึ้นอย่างระมัดระวัง ใส่ถุงปิดผนึกแล้วติดฉลาก
“บันทึกไว้! เส้นทางหมายเลข 3 ระยะ 2 กิโลเมตร ตัวอย่างบุหรี่ก้นต้องสงสัยหมายเลข 1”
เสิ่นหมิงรับถุงเก็บหลักฐานมาดู ไส้กรองตรงก้นบุหรี่เป็นสีเหลืองอ่อน ยังมีกลิ่นยาสูบจาง ๆ หลงเหลืออยู่เล็กน้อย ส่วนตราบนตัวบุหรี่ที่ยังเหลือให้เห็นก็ระบุได้ว่าเป็นตราบุหรี่จงหัว