“ล่อ! ล่อ!”
“หือ? มีอะไร...”
หลัวอี้รู้สึกเหมือนมีคนเขย่าตัวอยู่ท่ามกลางความงัวเงีย เขาพยายามเงยหน้าและลืมตาขึ้นเพียงนิด มองเสิ่นหมิง
“กลับไปนอนที่หอพักได้แล้ว ผลเปรียบเทียบออกมาแล้ว” เสิ่นหมิงลูบผมหลัวอี้ พลางเอ่ยยิ้ม ๆ
“อือ... ดี... กลับ... กลับกัน...” หลัวอี้ฟุบหน้ากับโต๊ะพึมพำสองสามคำ ก่อนจะนิ่งไปอีกครั้ง
เสิ่นหมิงเม้มปากยิ้ม แล้วเลื่อนมือจากท้ายคอของอีกฝ่ายมาด้านหน้า ออกแรงประคองศีรษะหลัวอี้ขึ้นมาขยี้
“ผลเปรียบเทียบสำเร็จแล้ว! ไปนอนที่หอพักซะ!”
“หือ? อะไรนะ?” หลัวอี้น้ำลายยืด มองเสิ่นหมิงอย่างเลื่อนลอย “สำเร็จแล้วก็ดี... สำเร็จแล้วก็ดี... อะไรนะ!”
หลัวอี้พลันตื่นเต็มตา เขายกแขนขวาขึ้นเช็ดมุมปากลวก ๆ แล้วหันไปมองเสิ่นหมิงด้วยความตกใจ “พี่หมิง ผลเปรียบเทียบออกแล้วเหรอ?!”
“99.9%! ยังไม่รู้ฝีมือพี่อีกหรือไง”
“เชี่ย! ไปดูกัน!”
หลัวอี้ลุกขึ้นยืน กำลังจะเดินไปข้างหน้า จู่ ๆ ขาทั้งสองข้างก็อ่อนแรงจนเซล้มไปข้างหน้า โชคดีที่เสิ่นหมิงตาไว คว้าตัวเขาไว้ได้ทัน
“ซี๊ด... ขาชาไปหมดแล้ว!” หลัวอี้กลับไปนั่งบนเก้าอี้ ใช้มือขวาทุบขาขวาพลางสูดปาก
“เสิ่นหมิง! เสิ่นหมิง!”
ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ จู่ ๆ ก็มีคนตะโกนเรียกสองครั้งจากทางเดินนอกสำนักงาน
เสิ่นหมิงตบไหล่หลัวอี้แล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็ว คนที่มาจริง ๆ คือหวังเทียนเลี่ยงกับเหลยเชา
“เร็ว พาฉันไปดู!” หวังเทียนเลี่ยงพูดกับเสิ่นหมิงพลางติดกระดุมเสื้อ
ทั้งสามมาถึงหน่วยเทคนิค เสิ่นหมิงก้มอยู่หน้าจอ ใช้ไม้บรรทัดวัดระยะห่างระหว่างจุดลักษณะเฉพาะทีละน้อย พร้อมอธิบายสถานการณ์ให้ทั้งสองฟังไปด้วย เมื่อวัดจุดสุดท้ายเสร็จ เขาวางไม้บรรทัดลงบนโต๊ะแล้วพยักหน้าอย่างมั่นใจ “สำหรับผม นี่คือร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว เหลือแค่รอการรับรอง”