ในห้องเยี่ยมของสถานกักกันสำนักงานตำรวจมณฑล แสงไฟสีขาวสว่างจ้าจนแสบตา
หวังเทียนเลี่ยงนั่งอยู่หลังโต๊ะ ตรงหน้ามีน้ำเปล่าหนึ่งแก้วที่เย็นชืดไปแล้ว เขามองจ้าวเหล่ยที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ก่อนเอ่ยเสียงเบา
“จ้าวเหล่ย เราไปรับแม่ของคุณมาจากชนบทแล้ว ตอนนี้รออยู่ที่ห้องรับรองด้านนอก คุณก็รู้ว่าแม่สุขภาพไม่ดี นั่งรถมาตั้งครึ่งค่อนวัน”
จ้าวเหล่ยก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิม ไหล่กระตุกเบา ๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง ไม่พูดอะไร ราวกับไม่ได้ยิน เขายังคิดว่านี่เป็นกลยุทธ์ของหวังเทียนเลี่ยง เพราะสถานะของเขาไม่เหมาะจะพบญาติ นั่นเป็นการทำผิดระเบียบ ไม่ใช่เรื่องที่ทำกันเล่น ๆ เสียหน่อย
“ชีวิตแม่คุณลำบากมาตลอด” หวังเทียนเลี่ยงพูดต่อคล้ายพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงเจือความเสียดาย “พ่อคุณจากไปตั้งแต่ยังเช้า แม่เลี้ยงคุณตามลำพังจนโต ส่งเสียให้เรียนหนังสือ หวังว่าคุณจะได้งานสุจริตและมีครอบครัวเป็นหลักเป็นแหล่ง”
“แต่ดูคุณสิ คราวนี้พวกเราไปหาแม่ที่ชนบท แกยังคิดว่าคุณไปได้ดีในเมือง พอเราบอกเรื่องของคุณ แกแทบไม่อยากเชื่อ”
“พอเถอะน่า” เสียงจ้าวเหล่ยอู้อี้ จมูกขึ้นเสียงมากกว่าปกติ แฝงความสั่นเครือที่แทบสังเกตไม่ออก
เขาเริ่มลน เพราะคิดว่าสิ่งที่หวังเทียนเลี่ยงพูดอาจเป็นเรื่องจริง จึงหวาดกลัวขึ้นมา
“ไม่ยอมพบหรือ?” หวังเทียนเลี่ยงขมวดคิ้ว โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยแล้วขยับเข้าใกล้จ้าวเหล่ย
“แม่คุณอายุเกิน 60 แล้ว ทั้งเป็นความดันโลหิตสูงและข้ออักเสบ ระหว่างทางแกเอาแต่ถามพวกเราว่าคุณทำผิดอะไร ไปทะเลาะกับใครมาหรือเปล่า ต้องจ่ายค่าเสียหายให้เขาเท่าไร คุณใจแข็งถึงขนาดจะให้แกเห็นคุณถูกตัดสินประหารชีวิตหรือ? ไม่คิดจะฉวยโอกาสสร้างผลงานความดีความชอบครั้งใหญ่เพื่อขอลดโทษบ้างหรือไง?”