«ฮึมฮัม~ ฮึมฮัม~ ฮึมฮัมฮัม~»
«ฮึมฮัมฮัมฮัม~ ฮึม ฮึมฮัม~»
เสิ่นหมิงฮัมเพลง อารมณ์ดูเบิกบานอย่างยิ่ง
สาเหตุหลักก็เพราะคดีที่สวนสาธารณะหูปินคลี่คลายแล้ว อีกทั้งเสิ่นหมิงยังไม่ได้อาศัยพลังพิเศษของตัวเองเลยแม้แต่น้อย เขาใช้เพียงแนวคิดของตนสั่งให้ตี๋เหมิ่งระดมกำลังคนจำนวนมากออกตรวจสอบ
นี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นหมิงใช้แนวทางของตัวเองในการคลี่คลายคดี ความรู้สึกเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน อารมณ์ของเขาจึงเบิกบานถึงเพียงนี้
เสิ่นหมิงเห็นทุกอย่างที่ไต้ชางหนิงแสดงออกมาตั้งแต่ต้นจนจบ และได้ยินชัดเจนทุกคำ ในห้องนี้ผู้มีอิทธิพลหลายคนกำลังหัวเราะ ไต้ชางหนิงกับโจวลี่โปกำลังกัดกันเอง ซึ่งเป็นผลดีต่อฝ่ายตำรวจอย่างมาก ยิ่งทั้งคู่กัดกันรุนแรงเท่าไร รายละเอียดที่หลุดออกมาก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น
แค่รอให้โจวลี่โปไปถึงสำนักงานตำรวจมณฑลแล้วพูดทวนคำให้การของไต้ชางหนิง ด้วยนิสัยของโจวลี่โป เขาต้องเดือดดาลเป็นพันเปอร์เซ็นต์
ในมุมมองของโจวลี่โป เขาเป็นเพียงผู้สมรู้ร่วมคิดที่ถูกคนอื่นจูงจมูก แต่ในคำให้การของไต้ชางหนิง คนที่เป็นคนหั่นศพกลับเป็นโจวลี่โป เขาคงต้องแก้ต่างให้ตัวเองอีกแน่
«พวกคุณหั่นศพกันอย่างไร ศพถูกแบ่งเป็นกี่ชิ้นก่อนนำไปทิ้ง»
การสอบปากคำของตี๋เหมิ่งในห้องสอบสวนยังคงดำเนินต่อไป
«สิบกว่าชิ้นมั้ง จำจำนวนแน่ชัดไม่ได้แล้ว»
«คุณทิ้งไปกี่ชิ้น»
«หกชิ้น»
«หกชิ้นไหนบ้าง»
«กระดูกต้นขาสองท่อน กระดูกหน้าแข้งสองท่อน กะโหลกศีรษะ แล้วก็ท้องน้อย»
«ส่วนลำตัวคุณจัดการอย่างไร»
«ใช้ขวาน»
«เอาไปทิ้งไว้ที่ไหนบ้าง»