“เมี้ยว ๆ ๆ ๆ ๆ~”
“ไป๋ไฉ่ มานี่”
เสิ่นหมิงวางมือขวาลงบนหัวของไป๋ไฉ่ ตั้งใจจะลูบสักหน่อย แต่เจ้าเหมียวกลับหลบได้อย่างว่องไว แถมยังยกอุ้งเท้าขวาตบมือขวาของเสิ่นหมิงติดกันสามครั้ง
ไม่ได้กลับบ้านมาพักใหญ่ เสิ่นหมิงสัมผัสได้ชัดเจนว่าไป๋ไฉ่กับเฉียจื่อกลัวเขาอยู่บ้าง ไม่ว่าจะไปที่ไหน ทั้งคู่ก็เอาแต่หลบหน้า
เจ้าแมวลายสลิดตัวน้อยที่เคยยอมให้ลูบ ให้อุ้ม และให้หอมได้หายไปแล้ว เหลือเพียงเจ้าตัวเล็กสองตัวที่ระแวดระวังผิดปกติ
“เมี้ยว~”
“เสียงเล็กเสียงน้อยเชียวนะ”
เสิ่นหมิงย่อตัวลงกับพื้น ยิ้มพลางหยิบขนมแมวอบแห้งออกมาจากถุง ระหว่างที่ไป๋ไฉ่ยังคงลองเชิงอยู่ เฉียจื่อก็พุ่งเข้ามาฉวยขนมไปเข้าปากในพริบตา
“โฮ่ง ๆ~”
“เห่าอะไรนักหนา ขนมของเขาแท้ ๆ ยังมาเห่าอยู่ข้าง ๆ ตัวเองก็มีขนมไม่ใช่หรือไง”
เสิ่นหมิงผลักเหม่ยฉิวออกไปอย่างรำคาญ เจ้าหมานี่เห่าอยู่ข้าง ๆ จนแมวตกใจหนีไปหมด ที่น่าหงุดหงิดที่สุดคือเหม่ยฉิวยังคิดจะเลียหน้าเขาอีก
“ไป ๆ ๆ~” เสิ่นหมิงถูกหมาสองตัวรุมล้อม จึงโยนขนมอบแห้งออกไปข้าง ๆ ด้วยสีหน้ารังเกียจ ท่าทางของผู้ชายเจ้าชู้ถูกถ่ายทอดออกมาอย่างถึงแก่น “พวกแกสองตัวน่ารำคาญชะมัด”
“มากินข้าวได้แล้ว~”
“มาแล้ว!”
เสิ่นหมิงลุกขึ้นตอบ จากนั้นก็เลื่อนประตูกระจกหลังบ้านออก ไล่เหม่ยฉิวกับเหม่ยทั่นที่ตามหลังมาไปอีกทาง แล้วไม่ลืมลงกลอนประตู
เหตุไม่คาดคิดในวันฝนตกครั้งก่อน มีครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว โชคดีที่คุณนายจ้าวควบคุมอารมณ์ได้ดี ถ้าเป็นคนอื่นคงปาข้าวของแตกกระจายไปนานแล้ว พื้นที่หลายร้อยตารางเมตรเต็มไปด้วยรอยเท้ารูปดอกเหมย ใครเห็นก็ต้องตะลึง
“กินไปก่อน กินเสร็จแล้วพ่อกับแม่มีเรื่องจะคุยด้วย”