“ตอนแรกเราจำกัดวงผู้ต้องสงสัยไว้ได้กว่า 700 คน เราถ่ายวิดีโอให้พวกเขาเดินไปเดินมา แล้วก็เอารอยเท้ากลับไปให้ผู้อาวุโสหม่าดู คุณน่าจะรู้ฝีมือของผู้อาวุโสหม่า”
“แน่นอน ผมรู้มาบ้าง ได้ยินว่าผู้อาวุโสหม่าสามารถระบุตัวผู้ต้องสงสัยจากช่วงก้าวและท่าทางการเดินได้ มีคนร้ายก่อคดีมาสี่ห้าปีแล้ว แต่ผู้อาวุโสหม่ากลับระบุตัวเขาได้ทันทีที่สถานีขนส่ง เพียงดูจากท่าเดิน แล้วยังเอาอาชีพของตัวเองเป็นประกันด้วยว่าไม่ได้จับคนผิด”
“ใช่ ผู้อาวุโสหม่าติดตามคดีมาตลอด แต่สุดท้ายเขาก็ตัดผู้ต้องสงสัยทั้งกว่า 700 คนที่เราคัดไว้ทิ้งหมด”
“ยากจริง ๆ”
เสิ่นหมิงพลิกแฟ้มต่อ แล้วก็เห็นภาพถ่ายค้อนรูปหนึ่ง
“ของผู้ต้องสงสัยหรือครับ?”
“ไม่ใช่ เจ้าหน้าที่ตรวจร่องรอยกับหมอนิติเวชของเราจำลองอาวุธที่คนร้ายใช้ขึ้นมาจากบาดแผลของเหยื่อ ด้ามไม้ของอาวุธชิ้นนี้น่าจะทำจากท่อเหล็กกลวงเชื่อมติดกัน”
เสิ่นหมิงพลิกเอกสารต่อ ภาพถ่ายของผู้ต้องสงสัยปรากฏขึ้นตรงหน้า
ในภาพเป็นเงาดำที่สวมเสื้อกันฝนคลุมทั้งตัวสีดำ รองเท้ายางพื้นเหลืองตัวรองเท้าสีดำ และหมวกกันฝน
เงาดำนั้นก้มหน้า ใบหน้าทั้งหมดจมหายอยู่ในความมืด มือทั้งสองข้างซ่อนอยู่ในเสื้อกันฝน แม้แต่กางเกงส่วนที่โผล่ออกมาเพียงเล็กน้อยก็ยังเป็นสีดำ
มีภาพแบบนี้ทั้งหมด 3 ภาพ แสดงว่าผู้ต้องสงสัยถูกถ่ายไว้ 3 ครั้ง หลังผู้อาวุโสหม่าตรวจดูแล้วก็ยืนยันว่าทั้งสามภาพเป็นคนคนเดียวกัน
“ผู้กำกับตี๋ ภาพแบบนี้ตรวจสอบหาเบาะแสได้ยากหรือครับ?”
เสิ่นหมิงถามอย่างประหลาดใจ
“คุณก็ดูออกแล้วเหรอ?”
“จะตรวจสอบไม่พบได้ยังไงครับ ผู้ต้องสงสัยที่แต่งตัวดำทั้งตัวแบบนี้จำได้ง่ายจะตาย ด้วยการตรวจสอบขนานใหญ่ขนาดนี้ ถ้าผมมีเพื่อนบ้านที่มีชุดแบบนี้ หรือเคยเห็นใครใส่ชุดแบบนี้ ผมต้องแจ้งเบาะแสแน่”