“เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ ตราบใดที่ไม่ใช่ฆาตกรโรคจิต คดีฆาตกรรมก็หนีไม่พ้นสาเหตุไม่กี่อย่างนี้ ฐานข้อมูลขนาดใหญ่ยังเชื่อถือได้จริง ๆ” เสิ่นหมิงพูดพลางมองบันทึกคำให้การในมือ
“ไม่มีอะไรเหนือความคาดหมายหรอก คดีแบบนี้ก็ฆ่าเพราะแค้นกันนั่นแหละ สาเหตุที่เป็นปฏิปักษ์กันก็มีอยู่ไม่กี่อย่าง ก่อนหน้านี้เราแค่ไม่รู้ว่าหวังเจี้ยนจวินให้หวังซื่อซูยืมเงิน คนเดียวที่รู้อีกคนก็คืออาสามของเขา” เหลยเชากดบุหรี่ในมือลงในที่เขี่ยบุหรี่ แล้วหยิบถ้วยชามาเติมน้ำลงไปเล็กน้อย
“ตอนนี้ก็มีแรงจูงใจแล้ว สอบสวนไปสิ พอเขารับสารภาพ ฉันก็กลับได้”
“จะไปไหน?!” เหลยเชาชะงักมือที่กำลังยกน้ำขึ้นดื่มเล็กน้อย แล้วมองเสิ่นหมิงอย่างสงสัย
“ผู้กำกับตี๋เรียกฉันกลับไปช่วยงานที่สำนักงานตำรวจมณฑล”
“ได้ คดีนี้คงไม่มีปัญหาแล้ว จากประสบการณ์ของฉัน คดีนี้น่าจะไม่พลาดแน่ เธอสะดวกเมื่อไรก็ไปได้เลย พอจัดการทางนี้เสร็จ ฉันจะไปหาแล้วเลี้ยงสักมื้อ”
“ก่อนกลับไปกินเครื่องในวัวกันไหม? คราวก่อนยังไม่หายอยากเลย เครื่องเคียงเยอะเกินไป”
“เอาสิ คราวนี้สั่งจานใหญ่ ถือว่าเลี้ยงส่งเธอ”
“หา? แค่เครื่องในวัวจานเดียวก็คิดจะส่งฉันแล้วเหรอ?”
“ล้อเล่นน่า ไปเจอหวังเจี้ยนจวินก่อน เรื่องเลี้ยงส่งไว้ค่อยว่ากันทีหลัง เธอกลับไปก็ไม่ได้รีบร้อนขนาดนั้นสักหน่อย”
ในห้องสอบสวน หวังเจี้ยนจวินถูกนำตัวออกมาสอบปากคำอีกครั้ง
เมื่อเทียบกับสองครั้งก่อน ท่าทีของหวังเจี้ยนจวินอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ตอนนี้เขานั่งตัวงออยู่บนเก้าอี้สอบสวน ท่าทางหวาด ๆ หดตัวและคอยเหลียวมองซ้ายขวาเป็นระยะ ราวกับมองเห็นชะตากรรมของตัวเองแล้ว