“รสชาตินี้แหละ ไม่รู้เจ้าของร้านทำยังไง ถึงได้อร่อยขนาดนี้!”
“ซี๊ด...ฮ้า~”
เหลยเชาถูกเผ็ดจนสูดปาก ยกเบียร์ขึ้นดื่มรวดเดียวหมดแก้ว เหงื่อผุดเต็มหน้า
“พรุ่งนี้เช้าฉันก็จะไปแล้ว ฝากนายช่วยบอกทางหอพักให้หน่อย”
“ได้ งั้นฉันไม่ไปส่งแล้วกัน นายขับรถมาเอง กลับไปก็สะดวกดี”
“ไม่ต้องไปส่งหรอก แค่สี่ห้าชั่วโมงเอง ถ้าออกแต่เช้า เที่ยงก็ทันกินข้าวที่บ้านแล้ว นายทำธุระของนายไปเถอะ”
“ฉันโทรถามเสี่ยวตี๋แล้ว เขาบอกให้นายกลับไปทำคดีเก่าที่ยังค้างอยู่ใช่ไหม?”
“ใช่ แต่ไม่รู้ว่าจะให้ทำคดีอะไร เขาบอกว่าเลือกไว้ให้สองสามคดี ให้ฉันกลับไปดูก่อน”
“ซี๊ด...ฮ้า~ นายยังเด็ก บางเรื่องซับซ้อนเกินกว่าจะเข้าใจ นายก็ทำคดีของนายไป ถ้ามีใครคิดเล่นงานนายก็โทรหาฉัน ขอแค่ไม่ใช่ความผิดร้ายแรง ใครกลั่นแกล้งนายก็บอกฉัน”
“ที่นายพูดฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจ เอาไว้ค่อยว่ากันไปทีละขั้นแล้วกัน”
“มันไม่ใช่อย่างที่นายคิด ไม่ใช่ว่าขยันทำงานอย่างเดียวแล้วจะไม่มีปัญหา บางคนเห็นแล้วก็อิจฉา เข้าใจไหม? พอเห็นของที่ตัวเองเอื้อมไม่ถึงก็ร้อนใจ ยิ่งมีอำนาจอยู่ในมือด้วย ก็อาจทำเรื่องเหลวไหลได้ง่าย ถ้าโดนเอาเปรียบก็พูดออกมา นายมีท่านลุงตั้งเยอะ ไม่ได้เรียกพวกเขาไว้เฉย ๆ หรอกนะ”
“ขอบคุณนะพี่เหลย ชนแก้ว!”
“มา! ชน!” เหลยเชายกแก้วขึ้นกระทบกับเสิ่นหมิง แล้วดื่มรวดเดียวหมด
……
ระหว่างเดินทางกลับบ้านจากหยุนอัน เสิ่นหมิงผ่านชิงซานพอดี เขาจึงไม่รีบร้อนเข้าเมือง ตั้งใจแวะกลับบ้านก่อน อยู่บ้านสักวันแล้วค่อยออกเดินทางในวันรุ่งขึ้น