ดวงตาของหลี่เจี้ยนแดงก่ำราวกับกระต่ายตาเลือด เขาจ้องหวังเทียนเลี่ยงเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า แต่ถูกใส่กุญแจมือจนขยับไม่ได้แม้แต่น้อย ทำได้เพียงปล่อยให้ความเดือดดาลพุ่งขึ้นสู่ศีรษะ
เขาหอบหายใจแรงจนหน้าอกกระเพื่อม เสื้อผ้าแนบลู่ไปกับตัวเพราะลมเย็น แต่เขาไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย เอาแต่คำรามระบายความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในใจ
“ฉันไม่พูดอะไรทั้งนั้นโว้ย! ต่อให้แกทำอะไรครอบครัวฉัน ฉันก็ไม่ปริปากสักคำ! พวกแกเลิกเสียแรงเปล่าได้แล้ว!”
“ฉันไม่ได้เสียแรงเปล่า” หวังเทียนเลี่ยงยกมือเช็ดมุมปาก “ฉันมีเวลาอยู่เป็นเพื่อนแกได้ทั้งนั้น แกอยากหนาว ฉันก็จะหนาวเป็นเพื่อน แกอยากอด ฉันก็จะอดเป็นเพื่อน ยังไงฉันก็ใส่เสื้อคลุมทหาร ดื่มน้ำร้อน มาดูกันว่าใครจะทนไม่ไหวก่อน”
พูดจบ หวังเทียนเลี่ยงก็เดินไปนั่งหลังโต๊ะสอบสวน บิดเปิดกระติกน้ำร้อนแล้วจิบชาร้อนจัด ก่อนจะส่งเสียงอย่างพึงพอใจ
หลี่เจี้ยนมองหวังเทียนเลี่ยงดื่มน้ำร้อน ห่อตัวอยู่ในเสื้อคลุมทหาร ขณะที่ตัวเองสวมเพียงเสื้อแขนยาว สั่นเทาอยู่ท่ามกลางลมเย็น ความโกรธและความอัดอั้นในใจก็ประดังขึ้นมาพร้อมกัน
เขากัดฟันแน่น อดกลั้นไว้จนกระทั่งได้รสคาวเลือดในปากจึงคลายกราม
เขารู้ว่าหวังเทียนเลี่ยงพูดแล้วทำจริง และรู้จักอีกฝ่ายดี ตำรวจมีวิธีจัดการกับครอบครัวเขามากมาย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็พูดไม่ได้
ถ้าพูดออกไป ครอบครัวของเขาก็จบเห่จริง ๆ การแก้แค้นของพวกค้ายาโหดเหี้ยมกว่าวิธีการของตำรวจมาก ตำรวจอาจทำให้ครอบครัวเขาลำบากใจ แต่เขาไม่กล้าเอาชีวิตครอบครัวไปเสี่ยงกับการแก้แค้นของพวกค้ายา