ขั้นที่สองของการสืบย้อนทะเบียนบ้าน คือการตรวจสอบย้อนกลับหาร่องรอยการฟอกประวัติของผู้ต้องสงสัย
จากประสบการณ์การสืบสวนที่ผ่านมา พบว่าระหว่างปี 2003 ถึง 2005 มีการลงทะเบียนประวัติปลอมจำนวนมากในเขตเหลียวซี จึงต้องคัดกรองเป็นพิเศษเฉพาะผู้ชายที่ชื่อหวังเหว่ย หวังเว่ย หรือหวังเหวิน เกิดระหว่างปี 1968 ถึง 1970 สูงราว 172 เซนติเมตร รูปร่างผอม และมีแผลถูกของมีคมบาดเก่าที่นิ้วชี้มือซ้าย
อ่านรู้เรื่องไหม? เสิ่นหมิงได้แต่คิดว่านี่มันอะไรกัน แค่กรอกข้อมูลเข้าไปนิดหน่อยก็ขุดอะไรออกมาได้ตั้งเยอะแยะ ทำได้ยังไงเนี่ย
เสิ่นหมิงยืนดูอยู่ข้าง ๆ ตลอดทั้งกระบวนการ ได้แต่ยอมรับว่าเจ๋งจริง ๆ
“อ่านรู้เรื่องไหม?”
“ไม่รู้เรื่อง นายอ่านรู้เรื่องหรือไง?” เสิ่นหมิงสวนกลับคำถามของเหลยเชาทันที
“ฉันก็อ่านไม่รู้เรื่องหรอก แต่พอเข้าใจความหมายข้างใน”
“โม้แล้ว”
“ไม่เชื่อเหรอ?”
“ไม่เชื่อ เว้นแต่นายจะพิสูจน์ให้ดู”
“พิสูจน์ยังไง?”
“ก็แค่อธิบายหลักการทำงานของมันให้ฟัง ง่ายไหมล่ะ?”
“งั้นช่างเถอะ” เหลยเชาโบกมือ ยอมแพ้อย่างไม่ลังเล
“เฮ้อ...” เสิ่นหมิงใช้ศอกสะกิดเหลยเชา แล้วบุ้ยคางไปทางหวังเทียนเลี่ยง “ใกล้ครบ 24 ชั่วโมงแล้ว นายว่า ผู้อำนวยการหวังจะระเบิดอารมณ์ไหม?”
เหลยเชาไม่ตอบ แต่ขยับไปด้านข้างสองก้าว ทำทีเหมือนไม่ได้ยิน
เสิ่นหมิงกำลังมองเหลยเชาอย่างสงสัย จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนเงาทะมึนปกคลุมตัว พอถึงตอนนั้นเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเหลยเชาถึงถอยไปข้าง ๆ
“ครบ 24 ชั่วโมงแล้วฉันไม่รู้หรอก แต่ตอนนี้ฉันอยากระเบิดอารมณ์ ใครไม่เคยบอกนายหรือไงว่าฉันหูดีมาก”
“แหะ ๆ ๆ...”
วิธีแก้สถานการณ์กระอักกระอ่วนที่ดีที่สุดคือแกล้งโง่ และเสิ่นหมิงก็เป็นยอดฝีมือด้านนี้ เขาหัวเราะโง่ ๆ ใส่หวังเทียนเลี่ยงทันที