“เมื่อกี้ฉันตกใจแทบตาย ผู้อำนวยการหวังเวลาโมโหแล้วน่ากลัวจริง ๆ”
ทันทีที่เดินออกจากห้องทำงาน หลัวอี้ก็พูดขึ้นอย่างอดรนทนไม่ไหว
“คุณก็อยู่กระทรวงความมั่นคงสาธารณะเหมือนกันไม่ใช่เหรอ เพิ่งรู้จักนิสัยผู้อำนวยการหวังวันนี้หรือไง? ฉันดูจากคลิปก็รู้แล้ว”
“ก่อนหน้านี้ก็แค่ได้ยินคนพูด ครั้งนี้เห็นกับตาเอง จะเหมือนกันได้ยังไง”
“เอายังไงดี กลับหอพักหรือออกไปหลบสักพัก?”
“หาร้านนั่งดื่มอะไรหน่อย ค่อยกลับไปทีหลัง ตอนนี้เขาเห็นใครก็ขวางหูขวางตาไปหมด”
“งั้นเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”
“เปลี่ยนสิ เปลี่ยนด้วยกัน”
ทั้งสองรีบกลับหอพัก ใช้เวลาแค่สามถึงห้านาทีก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ จากนั้นเดินไปยังห้างสรรพสินค้าที่อยู่ใกล้ ๆ แล้วสั่งน้ำผลไม้สองแก้ว
……
“เบื้องต้นคาดว่า หวังซู่เหวินปลอมแปลงตัวตนเป็นหวังเหว่ย ไม่มีข้อมูลทะเบียนราษฎร์ที่ถูกต้อง ใช้ชีวิตด้วยตัวตนปลอมทั้งหมด จุดซ่อนตัวระบุได้ว่าเป็นบ้านเช่าแห่งหนึ่งในหมู่บ้านซีกวน ตำบลชานเมือง อำเภอสุยจง เป็นบ้านเดี่ยวมีรั้วล้อม โครงสร้างเป็นบ้านชั้นเดียว มีประตูหน้าหนึ่งบาน หน้าต่างด้านหลังหนึ่งบาน ไม่มีทางเข้าออกอื่น อยู่คนเดียว และระมัดระวังตัวสูงมาก”
“ได้ภาพหน้าตรงมาหรือเปล่า?”
“ได้แล้ว ส่งให้คุณแล้ว”
“รอสักครู่ ตอนนี้ฉันไม่มีเวลาดู คุณเปิดรูปของคนที่ชื่อหวังเหว่ยให้ฉันดูหน่อย ดูตรงนี้เลย” หวังเทียนเลี่ยงก้มอยู่หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ สายตาจับจ้องหน้าจอไม่กะพริบ
“ดูรูปนี้สิ เป็นภาพหน้าตรงจากซูเปอร์มาร์เก็ต ตอนเขาซื้อบุหรี่ หวังเหว่ยไปซื้อบุหรี่ที่นี่บ่อย ซูเปอร์มาร์เก็ตถ่ายติดเขาไว้หลายครั้ง” หลี่เซี่ยงชี้หน้าจอพลางอธิบายที่มาของภาพแต่ละภาพ