“ลูกศิษย์ ไปถามหน่อยว่าพบผู้ตายตอนกี่โมง ใครเป็นคนพบ ระวังคำพูด อย่าไปกระตุ้นญาติผู้ตายเข้า”
“อาจารย์ไม่คิดว่าผู้ชายคนนั้นตื่นเต้นเกินไปหน่อยหรือครับ แค่ถามว่าใครแตะต้องศพ เขาก็ระเบิดอารมณ์ใส่ทันที”
“อย่าพูดเหลวไหล ไปถาม”
เสิ่นหมิงจัดหน้ากากให้เข้าที่ ก่อนมองศพที่นอนอยู่บนพื้น ร่างของศพมีกรอบสีแดงปรากฏอยู่เต็มไปหมด แม้แต่บนขื่อก็มี
เสิ่นหมิงรู้ว่ามันหมายถึงอะไร จึงเข้าใจว่าทำไมลูกชายของผู้ตายถึงมีปฏิกิริยารุนแรงนัก
“สวัสดีครับ ขอถามหน่อยได้ไหมว่าใครเป็นคนพบผู้ตายก่อน”
“ผมเอง”
ชายวัยกลางคนอายุสี่สิบต้น ๆ คนหนึ่งก้าวออกมา เป็นชายคนเดียวกับที่เพิ่งโต้เถียงกับเหลียงปินเมื่อครู่
“ชื่ออะไรครับ”
“หลี่ฮ่าว”
“หลี่ฮ่าว?” เสิ่นหมิงเงยหน้ามองอีกฝ่ายอีกครั้ง บังเอิญจริง เขารู้จักหลี่ฮ่าวอีกคนหนึ่ง “ประมาณกี่โมงครับ”
“ราว ๆ สิบเอ็ดโมงยี่สิบนาที ผมมาส่งข้าวให้พ่อ แล้วก็พบว่าเขาผูกคอตาย”
“พ่อคุณอยู่คนเดียวมาตลอดหรือครับ”
“ครับ แม่ผมป่วยตายไปเมื่อสามปีก่อน ตลอดสามปีนี้พ่อก็อยู่คนเดียวมาตลอด”
“คนที่แจ้งตำรวจอยู่หน้าประตูเกี่ยวข้องอะไรกับคุณครับ”
“ลูกชายบ้านข้าง ๆ เขาช่วยแจ้งตำรวจ ส่วนผมตะโกนเรียกคนให้มาช่วยเอาพ่อลงมา”
“ครับ ขอบคุณ”
เสิ่นหมิงกวักมือเรียกตำรวจที่กำลังดูแลสถานที่เกิดเหตุ อีกฝ่ายเห็นแล้วก็รีบเดินเข้ามา
เสิ่นหมิงไม่ได้พูดให้ใครได้ยิน แต่โอบไหล่ตำรวจคนนั้นพลางมองเข้าไปในบ้าน จากนั้นจึงกระซิบว่า “คดีฆาตกรรม เรียกหัวหน้าทีมเกามา เฝ้าประตูไว้ อย่าให้ใครเข้าไป”
ตำรวจที่ถูกเสิ่นหมิงโอบไหล่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว เขาพยักหน้าเบา ๆ โดยไม่พูดอะไร